تازہ ترین
ur
بنیادی صفحہ » نوشتانک » عطاشادؔ وتی عہد ءِ شاہ تبیں شاعر—-اِسحاق خاموشؔ

عطاشادؔ وتی عہد ءِ شاہ تبیں شاعر—-اِسحاق خاموشؔ

عشق ءِ وتی جتائیں کِشکے گچین کنگ ءِ یک تبے۔اے تب گوں مردُم ءِ سمائی مزن بالادی ءَ گوں کار داریت۔ہمودا کہ اے باہند راستی ءِ انگرانی تہا بْرجان بیت و پدا وتی درشان ءِ کِشک و دراں شوہازیت۔راجدپتر اے گپّ ءِ شاہد اِنت کہ عشق ءِ زٗور و تاگت ءِ دیما ہچ وڑیں کوہیں دِیوالاں اٗوشتات نہ کُتگ۔عشق ءِ بِنداتی رہبند ایش اِنت کہ وتی راستی ءِ دیما اٗوشتاتگیں ہمک اڑاند ءَ بے معنا و ہچّ کنت۔
عشق ارواہ ءِ آجوئی ءِ جیڑہ یے کہ گوں وتی ودی بُوہگ ءَ مردُم ءَ چہ ہمک اڑانڈ و زمزیلاں آجو کنت۔ہمے ہاتر ءَ کہ ارواہ ءِ مُرگ شاہگانیں دُنیایے ءِ آزمان ءَ بال جت بکنت۔
عشق ءِ ہمے کِشک ءَ پیغمبر، صوفی، شہ پِگر، اِزمکار ، نبشتہ کار و ہمک تبک ءِ مردُم ہَوار اَنت۔اے کُلّ مردُم بنی آدمی بُلند و بالائیں شرپ و شان ءِ واہگدار اَنت۔بلئے وہدے ہمے رُژنا زِردیں مردُم وتی تجربگاں دُنیا ءِ دیما ایر کننت تہ چہ بنیادم ءِ اے چاگرد ہمے جتائیںہیال لیکہ و پگرانی منّوگر بیت؟ناں چُش نہ اِنت ۔ راجدپتر اے گپّ ءِ شاہد اِنت کہ دائما چُشیں مردُم گوں زاہ و بد ءَ مان بندگ بُوتگ انت۔چُشیں مردُمانی تُنّ گوں زہر ءِ آپاں پْروشگ بُوتگ، چُشیں مردُمانی شان و شرپ دار ءِ سرا دْرنجگ و زاہر کنگ بُوتگ۔
مرچی بلوچی لبزانک ابید چہ عطاشادؔ ءِ نام ءِ گِرگ ءَ ناسرجم اِنت۔عطاشادؔ ماں بلوچی ءِ غزل ءَ ابید نٗوکیں لچّہ ءِ بُنہِشتکار اِنت و چیدگ نویسی ماں بلوچی شاعری ءَ چہ عطاشادؔ ءَ بِناء بیت۔ہما زمانگ ءَ کہ عطاشادؔ ءَ ما ں وتی شاعری ءَ چیدگ نویسی بِنا کُت تہ اے زمانگ بلوچی ءِ شاعری ءِ زید ءَ یک نوکیں موسمے ءِ گْواتے نوک کشّان ات۔رسانکدر وتی بانزُلاں پْراہ شانان ات۔عطاؔ ہم نہ ایوک ءَ دُنیا ءِ راجمانی و چاگردی جاوراں زانتکار و سرپد ات ، دری لبزانکی جُنز انی سرا آئی ءِ نگاہ ایر ات۔چو کہ فرانسیسی لبزانک ءِ چیدگ نویسی ءِ جُنز چو کہ بودلئیر، ملارمےءِ وڑیں شاعر ……آئی ءَ ونت اَنت و آہانی پگر و لیکہاں چہ زانتکار و سرپد ات۔
نوکیں زمانگ ءِ تُرسناکیں جاور و پدا اے دگہ لبزانکانی چست و ایرانی سما عطاؔ ءَ جْوانی ءَ است ات کہ ہمے جیڑہ و جاوراں مردُم ءِ اندری، اندیمیں و گڑ و مُنجیں ہیال و لیکہان ءَ ہم چاگرد ءَ را دِلگوش دَیگ پرمات۔ شاعری ءِ تہا نوکیں بُنگپ و نوکیں فارم ہیتانی ودی بُوہگ یک ابرمی گپّے اَت۔عطا ؔ ءَ غزل ءِ ربیدگی رنگ و داب یلہ دات و در ربیدگی بُنگپاں گوں شعری تجربگ کُت۔عطاؔ ءِ عشق گوں شاعری ءَ ات۔
عطاؔ ءِ در ربیدگی بُنگپّ و چیدگانی سرا بازیں مردُمے ءَ کُوکّار و وائی کُت۔
عطا ؔ وت گُشیت کہ : ’’ چہ دْرستاں مستریں جیڑہ ہما وہدءَ پاد اتک کہ آزات شاعری Free Verseبِنا بُوت اُلس ءِ تہا شپانک ، سیری جنوزان، رٗوچ کُجا دْرپشگ ءَ اِنت و اندگہ آزات شاعری ءِ شعراں مئے کُہنیں رواج پسندیں شاعران ءَ جلگمینت و ہبر اتک و پہ بد و رد ءَ سر بُوت کہ من اے نزّآہتگیں دُنیا ءِ نوکیں ’’ معنا پہمی‘‘ لچّہ نوشتہ کنگ شروع کُت۔ چوش کہ مثال ازم SymbolismخیالریچSurrealism’’طاہر انگار‘‘ Expressionismو اندگہ ہمے ڈؤلیں لچّہ ‘‘۔
عطاؔ ءِ ہلاپ ءَ ایوک ءَ ہما مردُما ں گپّ نہ جت کہ آ، ربیدگ دوست اِنت ، ایشی ءِ تہادیمرئی پسندیں جُنز ءِ وت دِلیں نگدکار ہم ہَوار اِتنت۔ربیدگانی بیرکدار ا،نچیں مردُم اِتنت کہ آ، ماں شاعری ءَ ایوک ءَ رِد و پیشرد ءِ غُلام اتنت کہ آہانی نزّءَ ہمک نوکیں لیکہ یک بدعت و شرکے ءَ چہ کمّ نہ ات۔چُشیں مردُمانی جیڑہ و لاچاریاں عطاشادؔ وَ سرپد بوتگ ات بلئے ہمے دیمرئی پسندانی بگیری ،دائما آئی ءِ مجگ ءَ یک جُستے بُوت و سر کشّ ات ئےِ کہ آئی ءَ ایشی ءِ درشانی کُت ۔’’……منی ضِد ہمیش ات کہ یک وہدے کئیت کہ اے ہرکسی زبان بیت و انچُش بُوت ، مروچی بازیں شاعر ، من نوکیں شاعرانی زیادہ ہبر ءَ کنیں کہ لبزاں تہ کارمرز کننت بلئے نزاننت کہ پہ مرچی ئیں وشّی ءَ سکّی و عزاب ءَ کئے سگّ اِتنت۔زاہ و بد، تژن و شگانانی آماچ کئے بُوتگ۔ٹپّ کئے ءَ وارتگ، ہون کئے پالاتگ انتو مداہی کئی نصیب ءَ اِنت، نہال کئے ءَ کِشتگ و بر کئے ورگ ءَ اِنت، اے ہبر ءَ من پہ کسّے ءَ احسان نہ لیکاں‘‘۔
مرچی بنیادم و خُدا ءِ سْیادی ایوک ءَ ناں……. بنیادم ءِ وت ماں وتی سْیادی اوں بدل بُوتگ انت۔ہمے سْیادیاں مئے بازیں پگر و لیکہ، مارِشتو باہند و بازیں چیزے بدل کُتگ انت۔مرچیگیں شاعری ءِ ہاتر ءَ ہژدری اِنت کہ آ، زِند ءِ رنگاں گوں وتی چمّاں بہ گندیت۔گوں وتی گوشاں اِش بُکُنت، چہ وتی دل ءَ بِہ ماریت۔ایشی ءِ ہاتر ءَ ایوک ءَ اے بسّ نہ اِنت کہ چمّ چے گندگ ءَ اَنت ، اے گُشگ ہم الّمی اِنت کہ چمّ دیمتر ءَ چے گِندنت یا آہاں چے گِندگ لُوٹیت۔
عطاؔ ہر نیمگ ءَ ڈوبارگ بُوت بلئے آئی ءَ وتی ساچشتی کار دیما بران کُت۔آئی ءَ اے پرواہ نہ کُت کہ ماں بلوچی لبزانک ءَ کسے لچّہ و دستونک ءِ تہا آئی نوکیں چہر و شبین یا چیدگاں منّ ایت یا نا…….. آئی ءَ آ وہد ءَ اے ہم نہ زانتگ ات کہ ندکارانی یک کاروانے آئی ءِ رندگِیری ءَ درکئیت۔آئی ءَ اے ہم نہ زانتگ ات کہ مُنیر مومن ؔ ءِ وڑیں شاعرے ماں بلوچی لبزانک ءَ ہمائی ءِ چیدگ و چہر و شُبیناں نوکیں دْروشم و بْراہے بکشیت۔
اگاں ما چیدگانی گپّ ءَ بہ جنین تہ زُبان ءِ جند چیدگانی یک رِدے کہ روان اِنت ، چیدگ زُبان ءِ ہِشت اَنت کہ زُبان ءِ دیوال ءَ بُرزتر کنان کننت۔
عطاؔ ءَ گوں وتی زمین و زُبان ءَ مہر ات پمشکا آ، ہمے چاگرد ءِ تہا نیکراہ، راجکاری و عشق ءِ تجربگاں کنت۔آ، وتی چاگردءِ نیم مُرتگیں ارواہ و مردُمانی مجگانی دمبُردگیءَ ماریتو شعر ءِ تہا ایشی ءِ چیدگی درشان ءَ کنت۔آئی ءِ شاعری ءِ تہا لس مردُم گندگ ءَ کاینت۔آئی ءِ کارِست چاگرد ءِ مزنیں اُگدہانی واہندنہ اَنت۔آ، ہما اَنت کہ ماں وتی چاگرد ءَ سربَتگ اَنت، گار اَنت۔آئی ءِ کارِست اِزم ، شراب و کاڑانی اَمبازاں جاگہ کننت۔
پمشکا چوش گُشیت کہ :
سروز ءِ ساز منی دِل
تئی گرمین بدن ءَ،
بِہ مار ، زپتیں خُمارانی زیمراں، سازیت
زہیری ءِ ہمے زیمل
کہ نام ئےِ گْوربام اِنت
پہ پیریں واہگاں ورنائیں سرشپاں کاریت
چو بامگْواہ ءِ کْرومَگ بام ءِ پُلّ بیت و سْرپیت
من ءَ ازل عہد ، و ز،ند ءِ پرّامَگ
چو نٗود گْواریں سمین ءَ ، چو نُور شلیں دْرین ءَ
’’نہ دیستگیں واب ءِ وشّی ءَ گیجیت
چو ماہکان شپ ءِ کِلّہ ءَ سر ءَ کشّیت
انارکانی گُلیں تْرانگے دل ءَ پشّیت
چو آسمان ءِ زِر ءَ کلکشان صدف گْواریت
من ءَ تئی گِندُک ءِ مرواردان گیر آریت
نہ دیستگوں کدی برف ءَ را سُہر، بام اسپیت
گُلاب ءِ پُلّ اگاں کُوشّیں بدن بہ بیت ہؤ
نہ منّ اتوں کدی بنگ و ملار، شیر، شراب
خُمار روح ءِ رگاماں بیت، تتّریت ہؤ
نہ گُشتگ اوں کہ کدی ماہ بیت بنی آدم
چو دْروشم یے ماں دِل ءِ شیشگ ءَ زریت، ہؤ
کجا نہ سُپتگیں استال بیت کج ءِ دستونک
تہا ماہ ءَ خیالے اگاں بلیت، ہؤ
نہ بیت نٗود کہ شنزیت مہلب و مِسکاں
سمین ءِ جیگ ءَ سکالکے شفار گیت،ہؤ
تو زندمانی ءِ شر رنگی ئے
غم ءَ پہ گل ءَ
پہ آسری منی ہمراہ اَچ بُن و اَزل ءَ
پہ شادہ ءَ تو بہشتانی دُوری ءِ سیگ ئے
چو مرک ءِ مُجّتی ئین سوزمان زِندیگ ئے
تو زیبناکی ءِ ورنائیں عمرءِ نازہک ئے
ماں گیدی ءِ نپس ءَ چو منی دِل دْرہک ئے
***

جواب لکھیں

آپ کا ای میل شائع نہیں کیا جائے گا۔نشانذدہ خانہ ضروری ہے *

*