تازہ ترین
ur
بنیادی صفحہ » آزمانک » چش ہم بیت…..چندن ساچ

چش ہم بیت…..چندن ساچ

من ءَ ہما وہد ہم یات انت کہ تئی مات ءَ ترا منی کِرا پہ کارے ءَ روان داتگ ات۔ تو یونیورسٹی ءَ کتاب جاہ ءِ پدانکانی سرا منی ودار ءَ نشتگ ات ئے۔ من کہ تئی کِرا اتکاں، تو گوں پُرلذتیں بچکنداں من ءَ وشاتک کُت۔ بَلے پہ من تئی بچکند درآمد اتنت و من ہچ کِمار نہ کُت۔ پرچا کہ آ وہد ءَ منی وابانی دنیا آباد ات۔ چاریں نیماں اسپیتیں پُل و سُہر بانزلیں پاتو اتنت، و سنج ہم بُتکگ اتنت۔

وش اتکی ءَ پد۔۔۔۔ پدا من اتاں، تو اَت ئے و تئی کستریں گوہار ات و بے چاڑیں سفر ات۔ ہما کار کہ مارا گشئگ بوتگ ات۔ ما کار کُت۔ پدا شما وتی وڑا بوت ئے و من وتی وڑا۔

پدا من ترا باز رند ءَ یونیورسٹی ءَ دیستگ ات، بَلے ہچ کِمار نہ کُتگ ات و چو ناشناسیں مردمے ءَ تئی کش ءَ گوستگ اتاں۔ یک روچے یکے ءَ من ءَ تئی گلگ آؤرت انت و سر کُت اَنت کہ ماہکان ءَ گشتگ "باران چونیں انسانے، مارا گندیت بَلے ہچ سلام دُعا نہ کنت۔” من آئی ءَ گشت کہ ماہکان ءَ بہ گُش "باران زردیں راہانی مسافر اِنت و سبزیں گد گورا کنئگ نہ لوٹیت”

اے ہما وہد ات کہ من رنگانی موسم ءَ سفر ءَ اتاں۔ منی دنیا ءَ سنج ات، اسپیتیں پُل و پاتو اتنت۔

پدا یک روچے مئے مردماں دیوانے ٹاہینت۔ اِے دیوان ءَ من و تو ہر دو ہوار اتیں۔ تو من ءَ میسج کُت کہ من ءَ دوچار کپ، پہ تو کارےہست۔ گڑا من و تو کتاب جاہ ءَ دوچار کپتیں۔ تو من ءَ گشت کہ من ءَ نبشتانکے نبشتہ کنئگی انت۔ تئی کمک لوٹیت۔ نبشتانک نبشتہ کنئگ ءِ باروا من ترا سر و سوج کنئگ ءَ اتاں کہ اگاں تو مردمے ءِ باروا چیزے نبشتہ کنئگ لوٹ ئے گڑا پیسرا آئی ءِ زند ءَ بیان کن، پدا آئی ءِ لیکہ ءَ و گڈسرا وتی جند ءِ گپاں نبشتہ کن۔

بَلے دیر نہ گوست من سما کُت کہ ترا نبشتانک نبشتہ کنئگی نہ انت بلکیں اِے یک بہانہ یے و ترا منی دنیا ءَ وتی پاد ایر کنئگی انت۔

نوں تو من ءَ بار بار میسج کُتگ ات۔ باران چے کنئگ ءَ ئے؟ ورگ وارتگ؟ باران اے موسم ءَ تو جیڑئے؟ باران ترا چے دوست بیت؟ باران پہ من گدارے نیارئے؟ باران من ءَ بلوچی نہ وانین ئے؟

اے وہد ءَ کہ تو منی دنیا ءَ آیگ لوٹگ ءَ ات ئے۔ اے یک انچیں وہدے ات کہ منی دنیا چو پُژ جتگیں میتگے ءِ وڑا ات و اسپیتیں پُل نوں مُرتگ اتنت و پاتواں ہم وتی پُشت مانداتگ ات و شتگ اتنت۔ سنج ءَ ہم وتی آستونک لانچ اتگ اتنت۔ نوں تاکریچ ات، زردیں تاکانی موسم ات، چاریں نیماں ابیتکی ات۔ نہ کپوتے ہست ات کہ کوکوئِے بہ کتیں، نہ جِنگُلکے گوں پِری پِری آں۔

نوں من و تو ہر روچ کتاب جاہ ءَ دوچار کپتگ اتیں۔ تہ دیراں گپ کتگ ات۔ تو وتی شنگ و شانگیں وابانی دراہیں کسہ آورتگ اتنت و من بس ترا گوش داشتگ ات۔ اناگہ ءَ یک روچے تو من ءَ گُشت "باران آئی لو یو” من حیران بوتاں و من ترا جُست کُت۔ ماہکان، اے "آئی لو یو” چد و ساری تو چنچو بچک ءَ گشتگ؟ منی جست ءَ گوں تو ہنچو پاد اتک ئے و گشت دگہ روچے گپ جنیں،و پدی بوت ئے۔۔۔۔۔ تو سک بے قرار ات ئے۔ مردم کہ بے قرار بہ بیت گڑا چوہڑکہی ئیں کُچک ءَ بیت۔ ہر چیز ءَ دپ جنان کنت۔

پدا یکروچے من و تو یونیورسٹی ءَ صوفی ءِ کنٹین ءَ دوچار کپتیں۔ دسمبر ءِ ماہ ات، جمبری ات و ترمپ نرم نرم ءَ کپئگ ءَ اتنت۔ تو منی دست ءِ سرا دست ایر کُت و وش وش ءَ گُشت۔ باران۔۔۔۔ آئی لویو۔۔۔۔۔ من چو پیسری وڑا پدا ترا جُست کُت۔ ماہکان، اے آئی لوب یو تو من ءَ چہ پیسر چنچو بچک ءَ گشتگ؟ تو پسہ دات۔ ترا چہ پیسر من دگہ بچکے ءَ گشتگ۔ بَلے آ وہد ءَ من جزباتی بوتگاں، رَدی کتگ۔ اے گپاں گوں تئی چم ارسی بوتنت۔ باریں چونیں ترانگے ءِ کپت ئے۔۔۔ من تئی دست گپت و گشت "ماہکان! باندا تو من ءَ ہم یلہ کنئے و روئے۔ پدا ہنچش گشئے کہ منی ردی بوتگ۔ باران من جزباتی بوتگاں کہ ترا آئی لویو گشتگ”

تو منی گپاں گوں بد بُرت و جزباتی بوت ئے و گُشت۔ "باران من ءَ پُریں سالے بیت کہ تئی رند ءَ کپتگاں۔ من ترا دوست داراں، تو منی ئے بس، ترا من کس ءَ نہ دیاں، دنیا ءِ دُْرائیں مردم یک نیمگے و تو یک نیمگے” نوں ہور ءَ ایر داتگ ات و من تو چاپڑو ءِ چیرا نشتگ ات و موسمانی گپ ءَ اتیں۔ من ترا گشت، ماہکان منی دنیا ویران اِنت۔ منی دنیا ءَ ہچ نیست۔ تو چے لوٹ ئے۔ اِدا آسے ہم نیست کہ زمستان ءَ دستے بہ تاپ ئے۔

تو منی گپ پروشت و گشت۔ "باران من ءَ تئی ہمے ویرانیں دنیا دوست کہ تاہیر بخشیت۔ من ءَ بس تاہیر لوٹیت۔ من بے تاہیراں، چہ لوگ ءِ مردماں بیزاراں۔ تو منی گڈی امیت ئے۔ تو اگاں من ءَ وتی دنیا ءَ جاگہ نہ دات من وت ءَ کُشاں۔ وعدہ اِنت کہ وت ءَ کُشاں”

ہور ءَ تم کتگ ات۔ نوں من و تو جنکانی ہاسٹل ءِ دیما جنزان اتیں۔ تو من ءَ گُشت باران تئی ہمراہی چوں وش اِنت۔ دل گشیت ترا چمانی تہا چیر بدئے و دانکہ شپ ءَ منی وابانی تہا ہم ہوار بہ بئے۔

دگہ روچے من و تو پدا کتاب جاہ ءَ پاک سیکشن ءَ نشتگ اتیں۔ گپ گپ ءَ تو واب شت ئے۔ من گدارے ءِ وانگ بندات کُت۔ داں کلاکے ءَ تو چم پچ نہ کُتنت۔ من ترا تہنا یلہ دات و سنگتے ءِ کِرا شتاں۔ کمو دیراں پد تو من ءَ میسج کُت باران کُجا شت ئے؟ من پسہ دات کہ تو واب کپتگ ات ئے۔ گڑا من در اتکگاں۔ تو گشت کہ من واب نہ بوتگاں بلکیں تئی نزینکی ءَ من ءَ زندگی ءَ اولی رند ءَ تاہیر رستگ۔ تئی دنیا سک وش اِنت۔ باران من ءَ وتی دنیا ءَ جاگہ دئے ناں؟

اے وہد ءَ کہ تو من ءَ گوں ہؤر بُوگ و زند گوازینگ لوٹگ ءَ ات ئِے، اصل ءَ من اندر ءَ سک پدرد اتاں۔ یک نیمگے منی اولی عشق، شیرین ءِ یاتانی سیاہیں پتر پچ ات و دومی نیمگا مات ءِ عاجزی ءِ غم ات۔ منی مات مرگ و زند ءِ سند و بندان ات۔ سیاہیں گُدانی تہا ات۔ سیاہیں پتر و سیاہیں گُدانی موسم ءَ مردم بس لنٹاں گٹ پاچیت و اندر ءِ ہر چیز ءَ زندگ دارگ ءِ جہد کنت و من مات ءِ پاد ءِ چیر ءِ ہاکانی چُرت ءَ اتاں۔

چیزے مُدّت گْوست۔ موسم بدل بُوہان بوتنت۔ یک روچے سما بوت کہ تئی مہرانی تہا کمی آیان انت۔ ہما ماہکان کہ من ءَ گوں گپ ئِے نہ کُتگ ہچبر واب ئِے نیاتکگ۔ نوں ہفتگانی سرا ہم میسجے ءَ کپتگ ات۔

مروچی من دل ءَ زاناں ماہکان نوں تو دگہ دنیایے ءِ مردم بوتگ ئے۔ بے موسمیں وابانی بے معنائیں کارست۔ تئی سفر برجاہ انت۔ ہما آئی لویو کہ تو من ءَ گشتگ ات۔ ایشی ءَ باریں دگہ چنچو جاہ ءَ سفر کُتگ۔ ہوس ہوپے، بے تاہیری و بے قراری ءِ موسم ءَ مردم چو ہڑکہی ئیں کُچک ءَ بیت۔ اے جزباتی ئیں موسمانی تہا تو ہزاراں دْرچکانی ساہگاں بہ گول ئے۔ بَلے تئی اندر ءِ بد پئیلیں انسان ہچ جاہ ءَ تاہیر نہ گیپت۔ اے تئی ہستی ءِ جیڑہ اِنت۔ اے جیڑہ ترا یک دنیایے ءِ مردم بُوگ ءَ ہچبر نئیلیت۔

ماہکان۔ نوں دل گشیت بے تواری ءِ ساہگاں بہ پیچ۔۔۔۔۔۔ لہتیں روچ بیت کہ من دیوالاں گوں گپ و حبر یلہ داتگ و ناسی چکیں گد گورا کنئگ ءَ یاں۔ مرچی مات ءِ کاگدے ہم اتکگ و سر بوتگ۔ کاگد ءَ نبشتہ انت کہ پت ءِ کبر ترا درگیجگی انت۔ اگاں ناں گڑا پت تئی کبر ءَ درگیجیت۔

٭٭٭

جواب لکھیں

آپ کا ای میل شائع نہیں کیا جائے گا۔نشانذدہ خانہ ضروری ہے *

*