تازہ ترین
ur
بنیادی صفحہ » نوشتانک » بیا وتی کسہ ءَ معنا کنیں…..اے آر دادؔ

بیا وتی کسہ ءَ معنا کنیں…..اے آر دادؔ

مروچاں روایرنندی دمگاں آزمانک ءَ پدنوکی ءِ (پوسٹ ماڈرن ازم) بزانت ءَ چارنت ۔ آہانی گوشگ ہمیش اِنت کہ نوکی(جدیدیت)ءِ عہد ءَ لڈّاِتگ، آئی ءِ لوٹ و تباں مارا مدام یک رنگیں چیز بکشاتگ ۔ ہما ایوکیں مردم، ہما بے تاہیریں انسان دیما ہچ نیست۔ بنی آدم ءِ درانگازگ ءَ نوں باید اِنت چہ لیکہ یے ءَ کار گرگ مہ بیت بلکیں ہما رنگ ءَ انسان اِنت کہ روزگار کنت، اشک کنت، مہر و کینگ ماں دل ءَ داریت و وتی ابرمی تب ءَ گوں آئی ءَ ہما رنگ درشانگ ءَ دیما آرگ بہ بیت آئی ءِ بزدلی و لگوری ءَ فرائیڈ و سارتر ءِ لیکہانی پدا چارگ مہ بیت بلکیں آئی ءِ رنگ و زات، آئی ءِ ٹکّو کہول آئی ءِ عہد ءِ مردم گری ءِ ہساب ءَ چارگ و درجنگ بہ بیت آئی ءِ ایوکی ءَ البرڈٹی(تجرید) و بے مانائی ءِ (لغویت) رنگ و روگن مُشگ مہ بیت۔

اسل ءَ پد نوکی انسان ءَ آئی ءِ زات ءِ بدل ءَ آئی ءِ سرجمیں کازماس (کائنات) و زند ءَ دیما کاریت، آہانی نز ءَ مانوں ازم و سساساچ چہ لیکہ(نظریہ)ءِ بندیگیءَ آزات کُرتگ۔ ہندوستان ءَ گوپی چند نارنگو آئی ءِ ٹولی ءِ نبشتہ کاراں اے رِد ءَ مزنیں نیادے اوں کُرتگ نوکیں آزمانک نویس و لچہّ کاراں ہمے گوشتگ کہ مئے سیادی گوں نوکی ءَ نہ اِنت۔ ماپد نوکی ءِ مردم ایں ۔ اگاں راستی ءَ بزانئے ہمے پد نوکی وت نوکی ءِ نوکیں رنگ اِنت کہ یک برے پدا بیانیہ ءِ نیمگ ءَ جنزتگ باندا پدا ہمے پدنوکی لیکہ یے بیت و دیما کئیت ہمے رنگ ءَ نوکی ءَ کہ باز کس یک جنزے سرپد بیت۔ بگندئے پہ اُردو ءِ ندکاراں اے جنزے بہ بیت آ اے رنگ ءَ کہ چہ دیمرئی پسندیں جنز ءِ نہ منّی و یاگی تبی ءَ ’’حلقہ ارباب زوق‘‘ءِ پترّ پچ بوت اشاں نہ ایوک دیمرئی پسندیں جنزءِ بازیں راہبندے یلہ کُرت بلکیں راستیءَ را چہ تہا شوہازگ ءِ جُہدکُرت نوکیں لچہ کاری و آزمانک نویسی ءِ نوکیں سپر بنا کُرت بلے ہردیں دوجہانی جنگاں انسانانی ستک و باور چکپروش کُرت اَنت۔ آچہ عقلیت پرستی ءِ ہب زانش ءَ شزار کُرت اَنت گُڈا رومانیت ءِ نیمگ ءَ جنزت اَنت (اِد ءَ رومانیت وتی بنداتی سپر ءِ معنا ءَ زیرگ نہ بُوتگ کہ کلاسیک ءَ پد سرکشّیت) ہمے جنزات کہ اشانی ہر نبشتہ کار چو گنوک و دیوانگے ءَ اَت۔ ہرکس ءَ وت ءَ بے مسال و یکتا لیکت نہ چاگرد مان آؤرت نہ نیکراہ راجداری پمیشا فرانسیسی لچہ کار چہ چاگرد و آئی ءِ چست و ایراں یاگی بُوت اَنت۔ آہاں افلاطون ءِ اے گپّ ءِ پسّہ اے رنگ ءَ دات کہ اگاں تو مارا وتی راجداری ءَ شر پ دات نہ کنئے۔ گُڈا ما پرچی ہمے زند ءِ چست و ایرانی تہا وتی سسّاساچی بودشتاں زیان بہ کنیں ماراپرچی گوں مہلوک و چاگرد ءَ سیادی بہ بیت، مارا ایوک وتی گم ءَ گپتگ ما ایوک ہمیشی ءِ گپ ءَ کنیں۔ ہمے رومانیتءِ نہ منّی ءَ چیدگ نبیسی و رند ءَ اے دگہ عکسکاریءِ جنزاں سرکشّ اِت۔ اشانی تب ءَ آتُری رومانیت بہ بیت یا چیدگ نبیسی یا اندگہ جنز ، اے دراہیناں انسان ءَ اے پگر ءَ پرمات کہ تئی اسل تئی تہا اِنت راستی ایش نہ اِنت کہ اِش  _ گوشنت بلکیں ہمیش اِنت کہ تو _ زانئے ۔ اگاں بزانئے کوْہنیں واکیات ءِ سرا اولی دکّ (ضرب) اوں نطشے ءَ جت کہ راستی و گواچن شاہگان اِنت آہانی جیڑگ و زانگ اوں مزن اِنت، اشی ءِ بزانت ایش بوت کہ کسے ءِ بابت ءَ اے ہکم ءِ دیگ کہ آسرجم ءَ شرّاِنت، اشیءِ بزانت ایش بوت کہ کسے ءِ بابت ءَ اے حکم ءِ دیگ کہ آسرجم ءَ شر اِنت یا سرجم ءَ ہراب اِنت اگاں انچوش اِنت گُڈا بلکیں ندکار ءَ اے ہک بہ بیت کہ آوتی کارست ءَ ہمے رنگ ءَ دیما بیاریت کہ وانوک آئی ءَ سرجم ءَ شر یا ہراب بگوشیت ۔ اسل ءَ نوکی ءَ ہب زانش و تب زانش گوں وت ہوار کُرت اَنت۔ چریشی نہ ایوک واکیات و کارستءِ تب بدل بُوت بلکیں چہ زوراکو بدیں مردمیءَ اوں ما نیکی ءِ اوست و اُمیت بست۔ دیمرئی جنز ءِ نبشتہ کاراں ہر وہد نزور ءَ ہمنچو لاچار کُت و پیش داشت گوْشئے آباکسے (بزاں آئی ءَ ہچ جوہر و بودشت نیست) یا واجہ کارے ءَ ہمنچو زور مند و نہ وشیں انسانے ءِ رنگ ءَ پیش داشت کہ گوشئے چریشی دگہ بدیں مردم نیست پمیشکا بلوچی آزمانک ءِ تہا کارست کدی بدل نہ بنت ہما یکیّں تب ءَ گوں نبشتہ کار ءَ کہ گون اِنت جنزینیت _  ہما رنگءَ آسر _ کنت۔ بلے روبرکتیو نوکیں اردو آزمانک یا فارسیءِ آزمانکاں بگند اودءَ کارست چون وتی جون ءَ بدل کنت کافکار ءِ ’’کایا کلپ‘‘ ءَ بگند یا صادق ہدایت ءِ ’’فرانسیسی جیلی‘‘ ءَ بچار کہ ہاکروپے وتی زندانی ءِ بزگی و جنجالاں پدا وانگ لوٹیت داں تاہیر بہ گیپت اگاں چہ آ جیل ءَ بُوتگ ، بزگ بوتگ بلے ہمے کہ گندیت کہ واجہ ءِ ٹیبل ءِ سرا فرانسیسی جیلانی سرا کتابے رجانک بوتگو ایرانت گُڈا چہ واجہ کار ءَ لوٹیت  _  آ جُست اِش کنت کہ اشی ءَ توچی کنئے؟ گُڈا آ وتی جیل ءِ روچانی گپّاں جنت و ہمے گوشیت کہ آمنی زند ءِ وشتریں روچ بُوتگ اَنت۔ ہمے رنگ ءَ منیر احمد بادینی ءِ ’’ہزارپاسانی شپے‘‘ ءِ احمد اِنت کہ ماسٹر _ وہدے آئی ءَ سورکنگ ءَ پد ہمے حیال گورجنت کہ ’’منی تہنائی زیان بوہگ ءَ اِنت‘‘ اِدءَ تو نوکیءِ نمونگ ءَ گندئے’’اندگہ مردم پما را دوزک اِنت‘‘ پمیشکا ماسٹر احمد وتی پرواہ ءَ زیانی ءَ نیلیت و وت ءَ دوریں کوچگے ءَ ٹرانسفر کنت اے تہنائی ءِ پلاٹ ہمیش اِنت کہ آئی ءِ جنین گوں آئی ءَ باز نہ کُرتگیں کنت ہمیکہ دوریں کُوچگ ءَ سربیت گُڈا چنچو آزات وت ءَ حیال کنت ’’نوں آپمیشکا دور بیت کہ بزانت آئی ءِ یکتنائی آئی ءَ چی دنت اگاں دگہ ہچ چیزے منامہ دنت بلے انکس وَ منا دات کنت کہ وہدے شپ ءِ اِستار جڑشکنت تہ من گُشت کنیں کہ اومنی دل! اودءَ بچار کہ اے دُنیا چنکس پراہ اِنت، یا جمرّیں روچانی ساہگ ءِ تہا وہدے من گواتانی لُوڑاں گندیں تہ گُشت کنیں کہ اے لُوڈو گواتاں کہ من گندگاؤں ارمان کہ منی دلءَ چست بوآن انت تہ اے دُرائیں چیزانی حسن و زیبائی چہ منی سبب ءَ اِنت کہ من مہ باں تہ ہرچیز بے رنگو بے تام‘‘ بلے ہمے ایوکی رند ءَ پہ آئی ءَ تُرسے بیت بلکیں آ دل ءِ تہا پدا وتی جنین ءِ نہ کُتگینانی لوٹوک بیت۔

مئے زیکیں آزمانک ءِ سپر ءَ منیر بادینی ایوکیں مردم اِنت آہی ءِ کارست و کسّہ گوں ما پشت کپنت اے رنگ ءَ باتنی درشانی ءَ بلوچی ءِ تہا آئی ءَ گندئے گُڈا ما گشت کنیں کہ نوکیں بلوچی آزمانک چہ ہمائی ءَ بنا بیت ۔ نعمت اللہ گچکی ءِ ایوک ’’کؤر ءِ پتار‘‘ ءَ رند اگاں ما کسے ءَ نوکیں آزمانکءِ بنگیجکار گوشیں گڈا آ منیراحمدبادینی اِنت۔ اگاں چہ منیر گنا ہ و ثواب ، ایوکی و بے مانائی ءِ جُستاں چہ ہُب زانش ءَ زیریت و کاریت بلے آئی ءِ بیانیہ ءِ شرّی ہمیش اِنت کہ اے رنگیں پگراں چہ وتی نیمگ ءَ نیاریت و نہ جنت بلکیں آئی ءِ کارست وت انچیں جاہاں سربنت و وت جیڑنت ہیر اے گپّ رند ءَ اوں بیت یکبرے بیا بلوچی ءِ بنداتی آزمانک ءَ سئیلے کنیں۔بلوچی ءَ آزمانک ءِ نگد ءِ رِد ءَ چار و پنچ نبشتانک ءَ گیش نبیسگ نہ بُوتگ۔ عبداللہ جان جمالدینی ’’گنوک‘‘ ءَ بلوچی ءِ اولی و شرتریں آزمانک گوشیت بلے طاہر محمد خان ءَ بلوچی آزمانک چو اُردو ءِ آزمانکی دپتر ءَ آئی ءِ بندات چہ اِشکی آزمانک ءَ کُرتگ دومی دؤر آئی ءِ نزّ ءَ چاگردی آزمانکانیگ اِنت بلے بیا کہ منی دیما نہ پنجاہ و یک ءِ ’’بے وفا‘‘ ہست نہ ’’شرابی‘‘ ایر اِنت البت ہمے حکیم بلوچ ءِ گچینی آزمانک یا ’’گشین آزمانک ‘‘ ءَ ونتگ ہمے رِد ءَ کمے گپ بیت کنت۔ داں ’’اومان‘‘ءِ زمانگ ءِ آزمانک دیما نیا اَنت۔ ما وتی آزمانک ءِ تچکیں ماہ و سالاں گیشینت نہ کنیں۔ ہمے زمانگ ءِ آزمانک ءَ ما بیانیہ گوشیں بیانیہ ہما ماشین اِنت کہ اشیءِ تہا کارست و واکیات سپر کننت۔ندارگ و لینڈاسکیپ اوں چہ ہمے دریگ ءَ درابنت۔ ہر ہما نبشتانک بیانیہ اِنت کہ چریشی کارست و واکیہ گون بہ بنت ۔ واکیہ، وئیلے، سرگْوستے، جنزگے ۔ چہ کارست ءَ ما انسان یا دگہ انچیں ہستی یے کہ مرت و مارگے ءِ واہند بہ بیت یاگوں آئی ءَ ما انسان ءَ سیالی، چست و ایرے بہ بیت ۔ بزاں گوں آئی ءَ مارا گمواری، مہر و بگیر، قہر و مہر بہ بیت اے رِد ءَ جناور ، پُلّ ، کوہ و سنگ ، بان و اندگہ چیز کارست بیت کننت۔ بیانیہ ءِ لبز پہ کسّہ ءَ کار مرد بیت بلے ساختیاتی تہیوریءِ ہساب ءَ اے لبز پہ سائنسی ، فلسفہ ، تب زانش و پہ اندگہ متناں اوں کارمرد بیت ۔ بیانیہ ءِ اولی لوٹ ہمیش اِنت کہ آئی ءِ تہا جنزگ(حرکت) بہ بیت بلے اے جنزگ و بیانیہ چوروتاک ءِ ہال ، حیال ءِ درشانی نہ اِنت، روتاک ہال اوں اجکّہ کننت۔ بلے آواکیہ آزمانک اے ہاترا نہ بیت کہ آئی ءِ آسر پیش(ساری)ءَ کشگ بُوتگ۔ کسّہ واکیہ یا واکیاتانی رِد و بنداَنت کہ اشی ءِ گوشگ و دیما آرگ ءَ بیانیہ گوشنت واکیہ ءَ گوشگ ءِ بازیں وڑ و ترز بنت اگاں واکیہ ءَ علّت و معلول ءِ رنگ ءَ پیش کنگ بہ بیت گُڈا پلاٹ ءِ رنگ ءَ گیپت۔

بادشاہ مرت و رند ءَ بانک اوں مرت اے کسّہ اِنت، بادشاہ مرت و آئی ءِ جتا ہی ءِ گم ءَ بانک مُرت۔ اے پلاٹ بوت پلاٹ ءِ چہ درستاں شرّی ہمیش اِنت کہ آسر ءَ وانوک ءَ ہمے گمان بہ بیت کہ انچو بوہگ لوٹ اِتگ بلے چہ آسرءَ پیش آئیءِ دلءَ (وانوک ءِ) داں دور ءَ اوں اے نہ اَت کہ چو بیت۔ ’’زندات پہ ہزار جنجال‘‘ ءِ تہا پلاٹءِ ہمے شری نعمت اللہ ءَ دیما آورتگ بلے مئے بیانیہ آزمانک نویسانی نزوری یے ہمیش اِنت کہ آوت آزمانکارے ءِ بستار ءَ تہا دور کننت۔ چریشی ماوانوک ءِ ہک ءَ جنیں، بلکیں ہما شوہاز کہ وانوک ءِ دل ءَ اِنت زیت ہال بیت (سر بیت) ’’زند ات پہ ہزار جنجال ‘‘ ءِ تہا آئی ءِ کارست دلمراد کہ نوں سیر _ کُرتگ و وشحال اِنت۔ کسّہ دیما روان اِنت ، سُہب ءَ وازدارانی گس ءَ رؤت و روپیت پدا بیرہ کنت و لوگ ءَ کیت چُکاں گوں دلگوش بیت کسّہ کارِستو واکیاتاں گوں روان اِنت بلے نعمت اللہ گچکی بچار چون توک ءَ مان دنت و وتی گپ ءَ جنت’’عزاب کہ کیت گُڈا ہر ڈؤل ءَ کیت‘‘ اے گپ نہ آئی ءِ آزمانک ءَ زیبا کنت نہ واکیہ ءَ دیما بارت اگاں ہمے رِد کشّگ بوتیں گُڈا آئی ءِ آزمانک زیبا بُوتگ اَت، دومی آئی ءِ آزمانکاری ءِ نزوری یے ہمیش اِنت کہ آ وتی کارستانی گموار اِنت ہردیں گریونت آزمانک نویس اوں گریت، ہردیں آوش بنت اے اوں وش بیت، چوکہ مئے آزمانک نویساں وتی لیکہ ءِ دیما آرگ ءَ پہ اے رنگی تہرے ءَ کارگپتگ ۔ پمشکا شوکت صدیقی ءَ صبادشتیاری ءَ گوشتگ کہ اے آزمانکءِ وہد اِنت چریشی دگہ تہرے نیست کہ تو وتی چاگرد ءِ جیڑہ و جنجالاں درانگاز بکن ئے۔ بیا نعمت اللہ ءِ ہمے ’’زندات ہزار جنجال‘‘ ءِ پلاٹ ءِ شری ءَ گندیں۔ ہمے دلمراد کہ وازدارانی گِساں روپیتو کارکنت یک روچے نادراہ بیت آئی ءَ نادراہ جاہ ءَ برگ بیت اودءَ آئی ءِ مات و جنین اوں گون اِنت۔ نوں دلمراد ساہ کندن ءِ ساعت ءَ اِنت کہ وازدار آئی ءِ جنین ءَ منّت کنت و  پہ نان ءِ ورگ ءَ بارت اِدءَ آئی ءِ مرد بیران بیت، آئی ءِ مات زار و پریات کنت من چون لوگ ءَ برئیں نشار ءَ چوں یلہ بدئیں کہ لاش اوں ایر اَت کہ ایر کنگی چیزے نہ اَت۔ ہرکس وتی جاہ ءَ ہُشک و ہیران اَت کہ بہ ننداں یا بہ رواں ہمے گُڈ و منج ءِ تہا نشارہاک شانی کنان ءَ اَتک۔ چہ اِد ءَ پلاٹ ءَ وانوک ہمے جیڑیت کہ وازدار ءَ زاناں جنین دست جتگ یا آبے ننگ کُرتگ۔ اے رنگیں ہچ چیز پمشکا درا نہ بیت کہ کسّہ ءِ بندات و نیام ءَ کدی وازدار ءِ اے رنگیں دروشم و داب پیش دارگ نہ بُوتگ کہ وانوک بزانت چے بُوتگ ہمے آئی ءِ آزمانک ءِ پلاٹ ءِ شری یے کہ بلوچی ءِ تہا باز کم درا بیت ہمے رنگیں پلاٹے نسیم دشتی ءَ بیر ءِ تہا کار گپتگ۔ وہدے پیرداد ءَ وتی اولی جنین ءِ مرگءَ پد شہناز گپت تہ آئی ءِ باز ستا کُرت  _ بلے اے اوں مرت آہر آئی ءِ برا ت ءِ چُک ءَ آدگہ جنکے ءَ گوں سیردات داں کہ ناکو ءِ دل چہ شہناز ءَ بروت۔ ہمے بے تاہیریءَ شہنازءِ یات کنگ اے آزمانک ءِ پلاٹ اِنت بلے سیرءَ پد اے جنک آئی ءَ دوست نہ کنت وہدے آبندن ءَ وتی کارے ءِ درْچ ءَ رؤت تہ ایشی ءِ جنسی ہب و چاڑجہہ جننت۔ اے شپ ءَ چہ بان ءَ درکپیت و پَِل ءِ دل ءَ ترکو دنت آ ہرشپانکءَ گندیت کہ واب اِنت آپہ گیگے شپانک ءِ تحت ءِ نیمگ ءَ روان اَتو ہمے وہدی ہلک ءَ مہری ءِ ٹِلوآنی توار دی آہگ ءَ اَت، میر پیرداد وتی ورنائیں جن ءِ کُل ءَ پیداک اَت اِد ءَ اوں وانوک اجکہ بیت کہ آ چنچو چہ وتی لوگ ءَ دیر اَت و اے (جنک) شپانک ءِ نزیکءَ رستگ اَت یا بگندئے آئی ءِ واہگ اشکند بُوت۔ اے آزمانک ءِ تہیم ہمیش اِنت کہ ورنا گوں ورنا ءَ جُڑیت۔ورنا گوں پیرین ءَ گُڈیت ، دومی ہمے کہ جنس زات ءِ مردم بیت کنت۔

زیکیں بیانیہ آزمانک ءِ من وہدے نام ءَ گراں گڈا چریشی منی گوشگ ایش نہ اِنت کہ نوکیں آزمانک ءِ تہا بیانیہ ءِ لوٹ گون نہ اِنت (یا نہ بیت) اگاں پلاٹ ارسطوءِ ہسابءَ (بندات، نیام ، آہر) نہ بیت کارست وَ بیت اگاں کارست بیت گڈا ہژور انت کہ واکیہ ءِ بوہگ ہژدری اِنت آزمانک انچیں گپّے کہ چریشی مارا شوہازے بہ بیت۔ ما درچکے ءَ کوہے ءَ اوں وتی کارست کُرت کنیں بلے چریشی مارا ہمے بو و باس برسیت کہ ما انسانی سپتاں گوں نزیکیں یا آہانی چست و ایرمئے تہا  سُرسُرے بیارنت۔ چریشی ما اے بگوشیں کہ اے شرانت یا ہراب اِنت اے رِد ءَ ناگمان ءِ ’’تلک‘‘ ءَ بگند کہ آئی ءِ جنزگ و مارشت گمواری و درد واری دراہ انسانی سپتاں گوں نزیک اَنت۔ بلے باز بر ءَ چہ واکیہ ءَ گیش کارست ءِ جند وتی کار ءَ شر تر کنت آئیءَ گوں مئے سیالی گیشتر بیت پلاٹ ءِ بنداتو آسر، نیام ءِ اے حیال ہندی جیمس و ای ایم فارسٹرءَ ردکُرتگ ہنری جیمس ءِ گوشگ اِنت کہ پلاٹ چی یے آ ایوک کارستانی وت ما وتی چست و ایر انت ۔ منگ وا نہ منگ اِنت، و کارست چی یے ایوک واکیاتانی مِنّت ءَ آہانی درشان بیت بلکیں اِشا ں واکیات و پلاٹ ءِ بدل ءَ کارست ءَ گیشتر ارزشت داتگ۔ نوکیں آزمانکانی تہا ہمے کارست ءِ وت ءَ گوں جیڑگ، مرگ و زند ، اگاں چہ پلاٹ ءَ آزات انت۔ بلے وانوک ءَ گوں ایشی ءَ دوستی پمیشکا اِنت کہ اِد ءَ مردمے، انسانے مرگ ءَ اِنت۔ چرے واکیہ ءَ گیشتر اسر کنت۔ یک کوہے ءِ سُچگ و ترکگ انچو مارا اسر مند نہ کنت۔ بلے چہ موٹر ءَ کسے ءِ کپگ و ٹپی بوہگ گیشتر اسر کنت۔ و پدا آہی ءَ گوں ما سیادی یے بہ بیت۔ اے اسر چدو و گیشتر بیت۔ چوکہ من گوشگ ءَ اتاں کہ آزمانک کوْہن بیت یانوک آئی ءِ تہا بیانیہ ءِ یک نا یک لوٹے المّ درابیت۔ آزمانک اگاں ایوک حیالے بہ بیت گڈا آئی ءِ تہہ ءِ نہ جنزی(بے حرکتی)ءَ نہ واکیہ یے درا بیت نہ کسّہ دیما رؤت چہ ہمدا مازانت کنیں کہ آزمانک نویس ءَ انشائیہ یے نبشتگ البت نوکیں آزمانک نویس تہی (اندری) پلاٹ ءَ کارمرد کنت اگاں آدردے ءِ دیمپان اِنت اِشی ءَ وانوک ءَ سرکنگ لوٹیت تہ اِد ءَ شوہاز و اجکّہی(تجسس) کار نہ کنت۔ اِد ءَ پہ وانوک ءَ پدا چے بوت یا چی بیت؟ پوچیں گپ اَنت (بزاں معنایے نہ اِنت) پرچاکہ چہ آہی ءَ آزمانک نویس چیزے ءَ رِد کنگ لوٹیت یا منینگ لوٹیت ۔ اے لوٹ تمیشل ، فیبل یا داستان و کسّہانی تہا گیشتر گون کپنت۔ پمیشکا مئے زیکیں بیانیہ یک لیکہ یے ءِ سر کنگ ءِ جہد ءَ وتی کسہّانی تہا پہ وانوکاں ہمے چیزاں پیداگ کنت۔ غنی پرواز ءِ گورا ہمے رنگیں لوٹ گیش درانبیت پرچاکہ آ ہر وہد فکشن ءِ کمک ءَ چیزے کشّگ لوٹیت۔ زیکیں بیانیہ ءَ نہ مارا شریں کارست داتگ نہ مزنیں بُنگپ و کسّہ یے البت ما اے گشت کنیں کہ انچکیں کسانیں اُمرے ءَ بیانیہ ءِ رِدءَ چندے شریں آزمانک نبیسگ بیتگ بلے یک نزوری یے کہ مئے زیکیں مردماں ہر کُجاچیزے نا چیزے کشّگ لوٹ اِتگ۔ و بیانیہ ءِ تہا اگاں کارست وت گپّءَ اِنت گڈا آتوری چے اوں بگوشیت اگاں چریشی آئیءِ پلاٹ ،کارست سازی ، یا واکیہ ءَ جنزے بہ رسیت یا چریشی آئیءِ آزمانک مانایے بہ گیپت ایبے نہ اِنت۔ بلے بیان کنگ ءِ وہد ءَ آزمانک نویس وت گون نہ بیت۔ پشتءَ اوشتاتگ آئی ءَ تہا دؤر کنگ ءِ جازت نیست چریشی آئی ءِ لوٹ وُ لیکہ آئی ءِ بیانیہ ءَ نزور کنت۔ بلکیں شیر محمد مری ءِ ’’جڈّو‘‘ءِ کارست ءَ پہک ءَ دیمروی جنز ءِ لیکہ ءَ بکشائیت و دیما بارت اگاں چہ آئی ءِ اے آزمانک چہ گنوک ءَ جوانتر اِنت یکے وَ پمیشکا اشی ءِ تہا وتی نیمگ ءَ ہچے گپ نہ کنت۔ ہمے کوہ پروش یا کوہی کہ آزاتیءِ ہاترا سپاہیگ بُوتگ و لنگ بُوتگ وتی کوْہنیں سنگتے ءِ کمک ءَ یکبرے پدا راجی کارانی تہا بہر زوریت و زندگ بوہگ ءِ جہد ءَ کنت بلے ’’گنوک‘‘ وتی بُنگپّ ءِ ہساب ءَ انچکیں مزنیں آزمانکے نہ اِنت پرچاکہ پاکستان ءِ دمگی زباناں پنجابی و سندہی ءِ تہا اے رنگیں آزمانک باز نبیسگ بُوتگ۔ بلے پدا اوں ما اِشی ءَ وتی بیانیہ آزمانک ءِ بنداتی سپر ءِ رِد ءَ شریں جہدے گوشیں۔ مئے زیکیں بیانیہ ءَ مااِد ءَ زانت کنیں کہ مئے آزمانک نویسانی دیما آزمانک نویسگ یک شورو باہندے (احتجاج) بُوتگ۔ چریشی آہاں وتی دل ءِ لہڑ کشّگ لوٹ اِتگ اَنت۔ بچار شیر محمد مری ءِ ’’گنوک‘‘ ءِ اے رِد ءَ ’’کرّ و کوریں ، گنگ و گنوکیں راہبنداں خدا بخش ءَ گنوک کُرت‘‘۔ اشی ءَ کئے گوشگ ءَ اِنت؟ خدا بخش کہ آزمانک ءِ کارست اِنت یا شیر محمد مری ۔ اے رِد نبیسگ مہ بوتیں اوں وانوک ءَ وت زانتگ اَت کہ اے آزمانک ءِ چاگرد و ساچ چونین اَنت۔ ’’ناکو‘‘ ءِ تہا نسیم دشتی اوں وتی لیکہ ءَ مان دنت۔ بلے اِد ءَ آئی ءِ لیکہ پروپیگنڈہے نہ بیت پمیشکا کہ آئی ءِ کارست اشی ءَ گوشگ ءَ اِنت’’من حیال کرتوں کہ مئے رواج چنکس بے ڈولو بدرنگیں کاراں وتی دامن پولنگ کُرتہ۔ منی ڈؤلیں چنکس ورنا پہ وتی حقیں ارمان و واہشاں تلوسگا انت بلے آ ظالمیں رواج ءِ دیما بے وس انت‘‘۔ ’’اے زندے‘‘ نعمت اللہ ءِ ہمے رنگیں آزمانکے ’’ بلک الشیرک‘‘ ءِ مرگ ءَ پد کہ آزمانک ہلاس بیت بلے آزمانک نویس دنیگا گون اِنت وتی آہری گپّ ءَ جنت کہ آئی ءِ جواز پشت نہ کپتگ۔ ’’ہر سال ہمے پیما کہریں زمستان کیتو ہمے وڑءَ گوریچ آڈہورکنت ہمے پیما ہور ترونگل گواریت و ہمے رنگ ءَ درچکو دار واریںایشرک ءِ سوگ ءَ دارنت ، ہمے پیم بازیں سدویے جنوزام بیت و ہزاراں تنگہ و تلائیں بچ چورہ بنت۔‘‘ ہمے وتی نیمگ ءَ گپ جنگ ءِ نادراہی مرچیگیں آزمانک نویسانی گورا اوں درا بنت ۔ صبا دشتیاری ءِ ’’ہون ہوشام‘‘ ءِ اے دانکاں بگند کہ ایوک ءَ چہ آزمانکار ءِ نیمگ ءَ گوشگ بوتگ اَنت۔’’چوناہا ’’ پُلّ و ورنائی‘‘ ہر دوبے آسر انت بلے پُلیں ورنائیءَ گروناک بیگ انسانی تب ءِ ہما نزوری اِنت کہ کزا یک ابنارملیں مردمے وت ءَ چہ آئیءَ رکینت کنت‘‘۔ انچو تاج محمدطاہرءِ ’’پنڈوگر‘‘ اِنت۔ منی لوگ بانک رد نہ اَت من چیزے روچ ءَ سک ملوراتوں و منی ملوری ءِ نیمون یک پیرزالے اے پیرزال مدام گوں  دوچکاّنی ہمراہیءَ بازارءِ دکاناں پہ پنڈگ ءَ کیت۔ اے پنڈوک چہ بازیں وہدے ءَ پنڈگ ءَ اِنت بلے من ہچبر اشی ءِ نیمگ ءَ دلگوش نہ کُتگ۔ بلے چیزے روچ بیت کہ من ءَ اے پگر ءَ آماچ کُتگ اَت کہ اے پیرزال اے جنین چُک ءَ پرچہ ہمراہ کنت مردیں چُکّ ءِ من ءَ ہچ گم و پگر نیست منی پگر ءِ مزنیں نیمون جنیں چُک اِنت‘‘ اے الّتءَ مئے ورنائیں آزمانک نویس ناگمان ءَ اوں گورجتگ۔ زبان و ردانک ءِ شیرکنی ءِ ہساب ءَ بلوچی ءِ تہا بل نگور و دشت ءِ نویسندہ دیما ترانت۔ اگاں زیکیں بیانیہ آزمانکاں مراد ساحر ءِ بگندئے ’’گرمیں ساہگ‘‘ ۔ ’’گرند‘‘ نہ ایوک بیانیہ ءِ رِدءَ شریں آزمانک اَنت بلکیں زبان اوں جوْان کار گرگ بُوتگ۔ ہمے رنگ ءَ ناگمان ءِ بنداتی آزمانکانی تہا اوں اے رنگ سہرا اِنت بلکیں آئیءِ ’’نماسگ و پیرک‘‘ مزنیں جُہدے، ہمے رنگ ءَ غنی پہوال ءِ ’’دمبیگ‘‘ زبان ءِ رِد ءَ جوان اِنت بلے آئیءِ کسّہ مزن نہ اِنت۔ ناگمان وتی آزمانکانی تہا ہمنچو گپ جنت گوشئے جارتاکے (اشتہارے)ءِ پجاّرءَ کنگ ءَ اِنت۔ بچار الیاس ءِ بس و راہانی گپ ءَ چون کنت۔ ’’ہنی کساس دو ہپتگ اَت کہ دومی بس حراب اَت و پہ مرمّتءَ کراچی ءَ شُتگ اَت و نی اُستاد الیاس ءِ یکیں بس کہ روچے چہ بل ءَ تربت ءَ شُت و دومی روچ ءَ چوداں اِدا اتک سک رش اَت۔ ہرکس ءَ کہ مکران ءِ سڑکاّں سفر کُتگ آجوانی ءَ زانت کہ اد ءَ پہ روآ ءَ چونیں دل و جگر (دل گردے کا کام ہے) لوٹیت۔ ‘‘ آزمانک باید اِنت وتی کارست و واکیہ ءِ منّتءَ روان بکنت وانوک وت سرپد اِنت کہ  بلّءِ راہ چوں ہراب انت اے وَ روتاک ءِ گپ اَنت اشاں وانوک وت چہ پیش ءَ سہیگ اِنت کہ چے بوہگءَ انت۔ کلمکار ءِ کار اے نہ اِنت کہ ایوک ہال ءَ سربکنت بلکیں ہمیشیءَ بگوشیت کہ اے جاور مردم ءِ دل و زند ءِ سرا چونیں نکش رند(یاچونیں اسر دؤر دنت) انت و آچرے جاورانی منّتءَ چونیں چست و ایرانی دیمپان بنت اے مرچیگیں آزمانک نویس ءِ کار اِنت۔ پمیشکا طؔ روحی و محمد طاہر خان ءِ ’’شابو‘‘ سربُری آزمانک اَنت ۔ تہا سرکشّگءِ بے سوبیں جہدے اوں کنگ نہ بوتگ۔ چہ ناگمان دگہ آزمانکیءَ  ہمے رنگیں نزوریانی مسالے دئیں ’’چونا ہا لیکچرار سک ترند اَت بلے وانینگ ءَ کنٹ اَت آئی ءَ ہشت ماہ پیسر چہ بلوچستان یونیورسٹی کوئیٹہ ءَ وتی وانگ سرجم کُتگ اَتو مزنیں تچ و تاگے ءَ رند ڈگری کالج تربت ءَ لگتگ اَت وانینگ ءَ نزوراَت (ہمے نزور و کُنٹ ءِ گپّ یکیں رِد ءِ تہا دو رند ءَ کارمرد کنگ بوتگ۔ اے ردانک ءِ نزوری یے) و وتی ہمے نزوری ءِ چیردئیگءِ خاترا وتارا  ترند _ کنگ اَت۔ اگاں چہ ’’شکار‘‘ وتی بُنگپ ءِ ہساب ءَ نوک اِنت بلکیں اے بچک دوستی ءِ سرا بلوچی ءِ دنیگا اے رنگیں آزمانک کم اوں نبسیگ نہ بُوتگ۔ بلے ’’شکار‘‘ ءَ گوہر اقبال بالی ءِ ’’دست ءِ دل ءَ پٹ‘‘ ازمی بستار ءَ دیما ترا ِنت ۔ بالی ءِ گورا ہاموشی ءَ گوں ہرچیزبیت اودءَ شورءَ گوں، دومی بالی ءِ گورا ہمے جنسی چست و ایر نہ گیش اتگ کہ کئی نیمگءَ چہ کئے چے اِنت، شکار ءِ تہا  پدّر اِنت کہ کئے کئے ءَ شکار کنگ لوٹیت ۔ زیکیں آزمانکانکی سپر ءَ مراد ساحر ءِ ’’گرند و گرمیں ساہگ‘‘ نسیم دشتی ءِ’’ہدا دوست‘‘ ’’بیر‘‘ نعمت اللہ گچکی ءِ ’’کورءِ پتار‘‘، ’’مکسکءِ مرگ‘‘ شرتریں آزمانک اَنت اے رِد ءَ ما ’’گنوک‘‘ و جَڈّو‘‘ءَ اوں ایرکنیں۔ زیکیں آزمانک ءِ رِدءَ بازیں گپے بیت کنت پرچاکہ اے چہ چندے مردماں ابید دگہ اوں بازیں کسے ءَ یک و دو آزمانک نبشتگ بلے گپ اِد ءَ کیت و اوشتیت کہ اگاں ما وتی آزمانک ءَ چارگ و سرپد بوہگ لوٹیں گڈا مئے دیما پرائی زانگ ءَ چے چیز بوہگ لوٹیت؟ ہمے کہ اے آزمانک ءِ تہا شریں پگرے آرگ بوتگ؟۔ اد ءَ پدا اے گپّ سرکشّیت کہ شرّو ہرابیں پگر کُجام اِنت؟ ہما کہ منطق و راہبند گری ءِ ہساب ءَ راست بہ بنت یا آہانی رد کنگ ءِ ہچ جواز پشت مہ کپیت؟ گڈا اے سائنسی لوٹ بیت کننت، ہب زانش (فلسفہ) ءِ بیت کننت۔ لبزانک ءِ نہ بنت یا اے بچاریں کہ آئی ءِ تیکنیک چون اِنت؟ ۔ اے رنگیں جست یا اے رنگیں بوطیقا ءِ بلوچی لچہ کاریءَ ہست نہ آزمانکءَ ، بلے یک گپے ءَ سرپد بیتگاں کہ چرے درستاں سرمارا آزمانک ءِ زبان چارگ کپیت، ردانک ءِ چونیں کمال پیش دارگ بوتگ، کار ستانی درشانی ءَ چنچو رپک و راہ رندگ بُوتگ۔ پرچاکہ داں زبان راست نہ بیت آئی ءِ سرا نگدنبشتہ بیت نہ کنت۔ پرچاکہ آزمانک ءِ تہا اگاں جنزگ (حرکت و عمل) و زبان ءَ بکشّ ئے گڈا چے سرکیت ؟ یکے وَ ایش اِنت زیکیں آزمانک ءِ تہا وت جیڑگی ءِ بہر نیست۔ ایوک کسّہ بیان کنگ بوتگ آزمانک نویس ءِ کمک و منّتءَ، یک و دو نمدی تکنیک کار مرد بُوتگ۔ و آزمانک ءِ دو تب گیش درابیت یکے بزّگ و وارانی پژدر ءَ نبشتگیں آزمانک دومی اشکی کسّہ اَنت کہ چہ جتاہی و بے وپائی ءِ بنداں درنہ کپتگ انت۔ البت نعمت اللہ گچکی ءِ ’’کؤر ءِ پتار‘‘ و ’’مکسکءِ مرگ‘‘ءَ چاریں گڈا دل ءِ بار سبک بیت کہ بلوچی آزمانک ءَ شریں نویسندہے دست کپتگ بلے ہمے نعمت اللہ ’’چمانی روک‘‘ ءَ کہ نبیس ایت پرچی باور نہ بیت کہ اشی ءَ کؤر ءِ تپار نبشتگ پرچا کہ چماّنی روک ’’اخبار جہان‘‘ءَ چاپ بوؤکیں افسانچہ یے۔ آہر ہمے مرد کہ جیڈگ ءَ اِنت۔ چیزے گارکُرتگ  _ بیدء آئیءَ ہچ نہ گندیت، آ آئی ءِ عینک اِنت۔ منی حیال ءَ مئے آزمانک ءِ انچکیں بودناکیں پندے نہ اِنت۔ کہ ما آئی ءِ سرا پہر بہ بندیں بلے ما وتی زبان ءِ دیمروی و اے دگہ رسانکانی نہ بوہگ ءِ گپ ءَ دیما کنیں گُڈا اِشی ءَ وتی بنداتی آزمانک گوشیں بس دگہ ستاو توسیپے اِشی ءَ پِرکت نہ کنیں۔دیمترءَ کائیں بلوچی ءَ وانندگیں آزمانک نویس واجہ غنی پرواز و چرائی ءَ رند ءِ زمانگ ءَ چاریں گڈا صبادشتیاری ءِ گورا سئے و چار آزمانک کشیّں و گستاکنیں ’’ہشکیں تاکانی زیمر‘‘ ۔ ’’سنٹ‘‘’’ہما یکیں دمان‘‘ و زانگانی بنزہ‘‘ اشانی رِد ءَ گپے بیت کنت ۔ واجہ پرواز و صبا منی حیال ءَ چہ مئے زمانگ ءَ کمے پیش ہما مردم اَنت کہ آزمانک نویس ءِ نام ءَ زانگ بنت پرواز ءَ ہیر وتی درائیں بودشت ہمدا ہرچ کُرتگ اَنت بلے آئی ءَ چوشیں یک آزمانکے اوں بلوچی ءَ نہ داتگ یکے وَ آئی ءِ مردم گری ہما یکین اِنت کہ ہر آزمانک ءِ تہا گون اِنت و دومی آ وتی آزمانکانی وانوک ءِ مردم گری ءَ ہراب کنگ نہ لوٹیت۔ آ نبیسگ ءِ وہد ءَ اوں جیڑگ ءَ اِنت کہ چومہ بیت چمن ردی یے بہ بیت، اے ردی ازمی، نہ اِنت بلکیں آئی ءِ جند ءِ سپا و کارست ئیگ اِنت۔ البت تکنیک ءِ تجربت باز کُتگ  _  تری ڈائمنشنل تکنیک ءَ بگرئے و وت جیڈگی ءَ بیائے۔ اے نہ اِنت کہ غنی پرواز آزمانک نبیسگ ءِ ازم ءَ نزانت بلکیں آئی ءِ اے ازم ءَ آئی ءِ لیکہ و مراد ایر برنت۔ چندے انچیں آزمانک آہی ءِ ہست کہ آہانی زبان وش اِنت۔ ’’یاتانی چہر‘‘۔ ’’زند ءِ قبرستان‘‘ بلے رندتر ءِ آزمانکانی آئی ءِ کارست نہ بے سوب بنت نہ راہ ءَ گسر بنت بلکیں آ یک مکسدی نبشتہ کارے ۔ وتی آزمانکانی تہا نادراہی و جیڈہانی ’’حل‘‘ ءَ شوہاز کنت آ ایشی ءَ نہ چاریت کہ اے رنگیں جیڑہ انسانی تب و تب زانش ءِ سرا چے اسر دؤردنت۔ بچار زگری و مسلمانانی چست و ایر ءِ رِد ءَ ’’کس ءَ حال مدئے‘‘ بزاں مُلا زگریاں پمیشکا جننت کہ اے مئے پارٹی ءِ مردماں ووٹ ندینت۔ البت ’’روکیں دل‘‘ ’’سیاہل‘‘ نوکیں آزمانکانی تہا آئی ءِ شریں آزمانک اَنت۔ غنی پرواز چوناہا وت جتائیں بُنگپیّ آئی ءِ سرا جتا نبیسگ لوٹیت۔ غنی پرواز کارست سازی ءِ بدل ءَ بالاد کشی گیشترکنت ’’زنڈپٹکّیں مردکارے اَت۔ گوش اش دراج اِتنت۔ پونز _ برزاَت‘‘ اے قیافہ شناسی ءِ زمانگ فکشن ءِ تہا ہلتگ۔نوں پریم چندی زمانگ شُتگ۔ دومی آئی ءِ کارست آئی ءِ گپتانی ہمراہداری نہ کننت۔ آہانی اسل انسانی جبزگ دگر اَنت و پرواز ءِ دگہ۔ ’’دل ءِ منزل‘‘ ءِ تہا بس ءِ تہا بچکے کلگی مردے ءِ جن ءَ دم پہ ساعت چاریت گڈا مرد جبزگی بیت و درّائینیت۔ ’’اے مرد تو بزان پدا جنین ءَ چارگ ءَ ئے نباکنئے کہ جنین ءَ بچارئے اگاں نا گڈا تئی انجام شر نہ بیت‘‘(اے وَ سلطان راہی ءِ فلم نہ اِنت)غنی پرواز ءِ مردم گری ہمے رنگ ءَ اِنت کہ چریشی کارستانی جبزگ چیرترّنت، گوشے آئی ءَ آئی ءِ جنین ءِ چارگ ہچ تورگ ءَ نہ اِنت۔ واجہ غنی پروازءِ آزمانکانی دو نزوری سک باز بلکیں آئیءِ ہر آزمانکءِ تہا درابنت ۔ یکے زبان و دومی آئی ءِ لیکہ۔ بلوچی ءِ نوکیںآزمانک ءِ اگاں گپّ ءَ بکناں گڈا ہمے گوشاں کہ زیک و مرچیگیں کسّہءِ نیام ءَ چوشیں تپاوت نیستو نہ کہ نوکیں آزمانکے مئے ابہام زد و تجریدی اِنت کہ اشی ءَ وانوک مہ پہمنت۔

بلوچی ءِ نوکیں آزمانک ءِ مستریں نام من منیر احمد بادینی ءَ گوشاں اگاں چہ آئی ءِ زبان ساپ و سلّہ نہ اِنت اُردو ہواریں بلوچی، بلے چہ ہمے زبان ءَ آئی ءِ کارستانی تب وُ میل ، جبزگ و مارشت شریں رنگے ءَ درانگاز بنت، بادینی چوناہا گیشتر وت جیڈگی تکنیک ءَ کارمرد کنت بلے آئی ءِ گورا سادگیں بیانیہ آزمانک اوں باز اَنت ۔ آئی ءِ گورا کارست اوں انچیں ہت کہ مارا داں دیر ءَ گیر کاینت۔ چوکہ ’’صاحب خان‘‘ اِنت۔ بلے آ گیشتر واکیہ ءِ سرا زوردنت۔ باز جاہ ءَ پلاٹ کارمرد کنت باز برءَ ایوک چہ کسّہ ءِ رد و بند و واکیہ ءَ کارگیپت ۔ آئی ءِ شریں آزمانک ہمنچو باز اَنت کہ یکے ءِ مسال دیگ نہ بیت۔ ’’لفافہ‘‘ ، ’’مرگانی بالی‘‘ ، ’’ماڈ‘‘ ، ’’برف‘‘ءِ تہا تپ‘‘، ’’کوہِ مردار‘‘ ’’پشیو پیرکو‘‘و دگہ بازیں آزمانک یے کہ آہانی سرءَ گپ بیت کنت۔ آئی ءِ نوک بوہگ ءِ یک نشانی یے ہمیش اِنت کہ آئیءَ زیکیں آزمانکءِ راستی ردکرتگ۔ دومی نشانی ہمیش انت کہ آئیءِ کارست راستیءَ چہ وتی تہا چارنتو مانا کننت ۔ سیمی ہمیش اِنت کہ یک لیکہ یے ءِ بندوک نہ اِنت، آئی ءِ گیشتریں آزمانک اگاں چہ ہستی ءِ ہب زانش و (وجودی فلسفہ) کامیو ءِ بے مانائیءِ چپو چاگردءَ ترّنت، بلے باز برءَ اِد ءَ اوں آئی ءِ کارستان تاہیر و آرام نہ بیت۔ ہمیشی ءِ کہ آزمانکاں وان ئے۔ گُڈا گندئے کہ بلوچی آزمانک چہ دہکان وُ واجہ سیر و بزگ ، سیر و آروسی بُنگپاں آزات بُوتگ۔ نعمت اللہ بَلُکانی زند ءَ بیان کنت۔ صبادشتیاری ءَ نسائیت ءِ جنزے بندات کُرتگ۔ غنی پرواز چاگرد ءَ شر کنگ لوٹیت۔ اے تری ہرچی کننت بکننت ما کس ءَ داشت نہ کنیں چہ آئی ءَ آئی ءِ لیکہاں پچ گپت نہ کنیں نہ کہ کسے ءَ گُشت کنیں کہ تو واجہ اے بُنگپانی سرا نبشتہ مکن بلے ازم اسل چیز اِنت ہمے اسل شاہیم اِنت، ہمیشی ءِ پدا ما چیزاں توریں ہمیشی ءِ باید حیال دارگ بہ بیت، اے گیشتر رسانک (ابلاغ) ءِ مّنوک انت وت وتی وانوک ءِ ہک ءَ جننت آئی ءِ سرپد و پوہ بوہگ ءَ پیش آئی ءَ ہال دئینت کہ چے بوہگ ءَ اِنت، ما چے گوشگ لوٹیں۔

نوکیں آزمانک ہما رہبندانی سرا کہ ساچگ بیت چریشی ہچ چوشیں گپّے نیست کہ کوہنیں آزمانکانی تہا مہ بیت پتاوت ایوک ہمیش اِنت کہ نوکیں آزمانک درانگازی و تبءِ انچیں چست و ایراں دیما کاریت کہ کوْہنیں آزمانکءِ تہا چیر ترّاِتگ اَنت بلکیں نوکی (جدیدت) ءِ اولی سبک اوں ہمیش اِنت کہ آلازم نہ اِنت پلاٹءَ ارسطو ءِ بزانت ءَ بہ زیریت یا بندات و نیام و آسر ءِ حیال ءَ بکنت بلکیں نوکی ءِ تب ءِ پجّار یکے ہمیش اِنت کہ ہما چیز پہ آہیءَ معنا یے بنت۔ آہان زیریت و آکہ آئی ءِ درد ءَ نہ ورنت آہاں یلہ کنتو ہر وہد نوکیں تجربت کنت ، زبان ءِ لبز و بتل و گالریچاں نوکیں مانایے بیت اوشیت دیما شُت نہ کنت آ پدا مارکسی لیکہ ءِ پجار کنوکیں جنز ءِ پیم ءَ بیت کہ مچّی بستار دنت، بلے مردم ءَ بئے نہ کنت آ ہمے گوشنت کہ چاگردی جیڑہانی گوشگ انسان ءِ جیڑہانی گیشینگ اِنت بلے اے جیڑہاں تو مارکسی تہیوری ءِ پدا گیشینگ ءَ ئے بگندئے بازیں انسانیءِ جیڑہ و درد پشت کپت اَنت گڈا آہاں بستارے نہ بیت۔ بلوچی ءِ نوکیں آزمانک ءَ کمے باز ایوک ہمے انسان ءَ وتی تہی راستی ءِ ہساب ءَ چارگ ءِ جُہد کُرت۔ من اے نہ گوشاں کہ بلوچیءِ نوکیں آزمانک ہمدا  سربیتگ کہ آئیءِ جتائیں راجدپترے نبیسگ بہ بیت۔ ناں ، بلکیں نوکی ہمیش اِنت کہ چندے مردم اے رِد ءَ نوکیں چیز نبیسگ ءِ جہد ءَ کننت ۔ ہمے زمانگ ءَ کمے باز، وت جیڈگی، فلس بیگ، سالیلوکوٹیو رپورتاژ، تکنیک کارمرد بوتگ اَنت۔ ناگمان و صبادشتیاری ءَ رپورتاژ ءِ تکنیک گیشترکارمرد کُتگ اَنت۔ رپورتاژ تکنیک ءِ تہا ہما واکیات یا گپّ گوشگ بنت کہ نبشتہ کارءِ سرا گْوستگ اَنت یا آئی ءِ دیما بیتگ اَنت یا وتی گوشاں گوں اشکتگ انت، کارست و جاہانی نام گیشتر ہکّو دلی بنت ناگمان ءِ ’’دلوت‘‘ و صبا ءِ ’’ترانگانی بنزہ ‘‘ کتاب ءِ اے رنگ باز درا بیت۔ فلش بیک ءِ تکنیک باز کامرد بوتگ۔ چہ ہال ءَ گوست ءِ نیمگ ءَ روگ یا چہ ہال ءَ باندات ءِ نیمگءَ سرکشّگ۔ بلکیں مئے گورا چہ ہال ءَ گوست ءِ نیمگ ءَ روگ ءِ تکنیک گشیتر کارمرد بوتگ۔ یونس حسن ءَ تہی وت جیڈگی تکنیک بازکارمرد کُتگ آئیءِ بازیں آزمانکے ءِ تہا گوشئے آ دگرے ءَ گوں گپ ءَ اِنت بلے گپ اسل ءَ آئی ءِ تہا بوہگ ءَ اِنت چہ دان ءَ نہ اِنت۔ حنیف شریف ءِ گورا سالیلوکوئی یا تہنا گشی تکنیک ءِ نمونگ درا بنت۔ حیالاں چوکمنٹری ءَ پیش کنگ گپے ءَ پد گپے ءِ جنگ یا کسّہءِ تہا ہرچی کہ بُوتگ یا بوہگی اِنت آہانی بابت ءَ حیالاں درشان کنت’’بنامّ‘‘ اے رِد ءَ وانگ لوٹیت، آصف شفیقءِ کلیتو ’’روزرد‘‘  فلش بیکءِ تکنیکءَ نبشتگیں آزمانک انت کہ کارست وت اِنت چہ مرچی ءَ زیک ءِ نیمگءَ سرکشّیت پدا آہال ءِ تہا کیت دومی ایش اِنت کہ اے زمانگ ءَ آزمانک کمے لچہ (شعر ءِ رنگ و واب زرت اَنت  _) چہرو شبینی زبان گیش کارمرد بُوت۔ اگاں چہ ردانک اوں سساساچی تہرے بلے باز برءَ ہمے نوکتریں نویسندہ کہ نوکی ءِ پدا چیزے نبیسگ لوٹنت۔ ایوک ’’حیال ءَ درشان‘‘ کننت۔ نہ واکیہ یے نہ کارستے پمشکا اشانی آزمانک ایوک ’’انشائیہ‘‘ ءِ جاہ ءَ گر نت ۔ چوناہا بازیں واجہ یے ءِ نزّ ءَ مئے نوکیں آزمانک ما نگیشتگ بلے من ءَ اے گمان نہ بیت بگندئے اے مانگیشگ کمے باز اسلوب ءِ بہ بیت یا چہر و شبین ءَ گوں کار گرگ ءِ منّتءَ بازءَ رسانک مہ بیت، بلے منی نِزءَ دنیگا بلوچی آزمانک اِدءَ سرنبوتگ کہ چٹءَ ما آئیءَ تجرید بگوشیں پرچاکہ تجرید ایوک حیال ءِ درشانے آ اوں اسلوب ءِ منّت وار اِنت کُجام چوشیں کسّہ یے نبسیگ بوتگ۔ کہ آہی ءِ کارستانی نام الپو بے اَنت۔ یا آئیءِ تہا واکیہو کسّہ نیست۔ بیا ہمے تجرید و چہر(استعارہ) ءِ نیمگ ءَ کسانیں سیلے کنیں ۔ چوناہا علامت گوں اسلوب ءَ سیادی کنت و تجرید گوں حیال ءَ ، تجرید ءِ تہا انسانی چست و ایر کہ بنت بزاں انسان ءَ اسرمند نہ کننت۔ اگاں ما بگوشیں کہ ’’ناگت ءَ ترندیں گواتے ءَ کش اِت‘‘۔ گُڈا اے تجریدی درشانے بوت اشی ءِ بازیں بزانتے درکیت و درائیں بزانت راست اوں بنت، ترندیں گْواتءِ کشّگ یا توپان ءِ بزانت۔ آشوب یا آدردہ کنوکیں سپاہیگانی اُرشیّ ، سیاسی جنزے یا دگہ و یلے بیت کنت۔ بلے آزمانک چوش بہ بیت ’’ناگت ءَ ترندیں گواتے ءَ کش اِت و چراگ مرت‘‘ اِد ءَ انسانی سپتے درا بُوت۔ چراگ کہ اشی ءَ انسان روک کنت داں تہاری ءَ بہ رکیتّ بلے ایوکیں ’’چراگ‘‘ اِد ءَ انسانی جاورال ءَ سرجم ءَ دیما نیاریت۔ ’’چراگ‘‘ ءِ تجریدی بستار باز گیش اِتگ۔ ما اشی ءَ چہرے ءِ ارزانی ءَ گوں منّیں(عقل ءِ ہساب ءَ اسر مند کنت) مئے زاتی انسانی بستار ءَ دلگوش نہ کنت اگاں آزمانک چو بہ بیت ’’ناگت ءَ ترندیں گواتیءَ کشّ اِتو چراگ مرت پمیشکا بزگیں نودربرءَ وتی کتاب بندکُرت و یک نیمگیءَ ایرکُرت‘‘ اِدءَ نوں گوات و چراگ ءِ تجریدی و چہر ءِ بستار ہلاس بوت اَنت۔

بلوچی ءِ نوکیں آزمانک چہ وتی کارست، واکیہو کسّہءَ نہ سستگ ’’بناّم‘‘ یا ’’کنر ءَ نیم بازی داتگ‘‘ ’’مینسز‘‘، ’’یلہ چر کسّہ کاریت‘‘، ’’شہرءِ سرا بالیں کپودر ‘‘ اِشانی تہا تجرید نیست البت چہرہست۔ زبان ءَ درانگازگ ءِ استادی ہست، بلکیں کسّہءِ رِدو بند ایوک اے آزمانکاں کمے چیرو اندیم کنت۔ حنیف شریفءِ آزمانک چہ بندات ءَ انچیں چاگردے پہ وت ساچنت کہ آزمانک کمے اندیم بیت بلے ہمے کہ تو آہی ءَ یک و دو رند ءَ بوانئے وتی رسانک ءَ کنت۔ حنیف شریف ءِ آزمانکانی کارست یا وَ دمبرتگ اَنت۔ ہرچیزءَ شزار بوتگ اَنت یا آہانی گورا زند چوکیّ یے۔ کامیو ءِ بے مانائی و سارتر ءِ ہستی ءِ لیکہ ءِ نادراہی ءَ اوں آہی ءِ کارستاں گور جتگ۔

’’من سجئیں عمر وتی ہاترا گوازینتگ من وتی مرضی ءَ زندگ بیتگاں ، من ءَ دگر ءِ تب ءِ دارگ دوست نہ بیت و نامن دگر ءِ ہاترا زندگ بوہگ لوٹ اِتگ و من ءَ وش نہ بیت کسے منارا اے گپ ءِ سرا پریشان بکنت کہ آمنی چُک اِنت۔ من نہ لوٹاں کہ یکے منا بازار ءِ نیام ءَ بداریت و بہ گشیت ’’ابا کلدارے‘‘ ۔ من نہ لوٹاں کہ مردم وتی کُتگیں کارانی پشومانی و گِلّہ ءَ منی کِرّءَ بہ جنت۔ بن اصل ءَ من اے گپ ءِ مّنوکاں کہ ہرکس وتی زند ءِ جند ءِ مستر وت اِنت پمیشکا آ آزات اِنت۔ بالی مرگانی پیم ءَ یا ’’کنر ءَ نیم بازی داتگ اَت‘‘ یک دمبرتگیں بچکے ءِ کسّہ اِنت آ چہ وتی شہر ءَ دمبرتگ آنیکراہی بندیگی ءِ دیمپان اِنت آگوشئے چو سدہارتہ انساناں گوں مرگاں زیاتی ءَ گندیت تچگ لوٹیت، آئی ءِ تچگ پمیشکا کہ آ وتی چاگرد ءِ بے رہبندی ءَ شزار اِنت آئی ءَ گار بوہگ دوست بیت داں آوت بزانت و ہرچی ءَ بہ پہمیت۔

’’ مہر ءِ نام ءَ آزمانکے ‘‘ کسّہ درکسّہ تکنیکءَ نبشتگیں آزمانکے ایشی ءِ تہا چنچو سہت و موسم اَنت یک جاہ ءَ کہ کارست ءَ دروازگ پچ کُرتگ و شفیع ءِ بان ءَ اوشتاتگ دیوالانی سرا نبشتگیں درائیں موسم و درد کہ زی آہاں پجیگ ءَ دیستگ اَنت یا ایوک شفیع ءِ سرا گوستگ اَنت، ہر چیز زیت زیت ءَ بدل بیان اِنت کارست چہ بازیں ندارگاں گوزان اَنت ۔ وانوک اوں ہما دمک و کارستاں سر بیت یا گوشئے عکسکاریءِ سیلے ءَ کسے اوشتاتگ و آئی ءِ دیما ہما عکس گپ جنگ ءَ اِنت۔ بلوچی ءِ چد و پیسر اے رنگیں تکنیک کارمرد نہ بوتگ۔ دگہ چیزے حنیف شریف ءِ ایش اِنت کہ آ وتی رنگے ءِ سرا نہ اوشتاتگ بلکیں ’’شیرین مرچاں نارزا اِنت۔ ‘‘ یا ’’مسنز ‘‘ ءِ پیمیں بیانیہ ءِ اوں تجربت کُرتگ  _۔ ’’مسنز‘‘ اگاں چہ بیانیہ آزمانکے بلے اشی ءِ تہا تب زانشتی (نفسیاتی) رنگ گیشتر درا بنتو دومی سلیم ءِ شانگ کسّہءِ ساچ ءِ پدا یک چہرے بیت و دیما کئیت پرچا کہ سلیم یکے سرکار ءِ کسانیں نپرے۔ دومی آئی ءِ چُک جنک اِنت بلکیں نوں مزن بوہان اِنت۔ سلیم ءِ اے شانگ اسل ءَ آئی ءِ ڈبہ و زمہ واریانی گیش بوہگ اِنت۔اے آئی ءِ باز جوانیں آزمانکے اگاں حنیف شریف  اے رد ءَ بہ کشّیت ’’سرکار ءَ آئی ءَ کسانیں شہر ءِ دپترءَ انچارج کُت و راہ دات پگار مورے ءِ کد ءَ گیش کُت و کار……ہمیشی ءِ گیش کنگ پگار _  مور ءِ کدءَ گیش کُت و کار…… چریشی نہ آئی ءِ پلاٹ جوانتر بیت نہ اشی ءِ کشّگءَ آئی ءِ آزمانک نزور ترّیت۔

دومی دگہ کسے کہ آئی ءَ نوکیں آزمانک ءِ رِد ءَ چار و پنچ جوانیں آزمانک نبشتگ آ آصف شفیق اِنت آئی ءِ آزمانک ’’کلیت‘‘ ۔ ’’روزرد‘‘۔ ’’فیلڈ ورک‘‘ ’’دروازگ‘‘ ، ’’نیم سر‘‘ نوکیں آزمانک اِنت آہیءِ کارست یا وَ مرچیگیں زند ءَ وتی پجار ءِ نہ بوہگ ءَ زبہری ءِ دیمپان اَنت یا آہاں ترس اِنت کہ چومہ بیت چماّ مئے پجار پچگرگ بہ بیت۔ مئے ہمے چندے نوکیں آزمانک نویساں لبزاں گوں کوہنیں کار نہ گپتگ بلکیں وتی تہا مرچیگیں عہد ءِ چست و ایرانی درشان ءَ ابید دگہ بازیں گپّ و جیڑہے اوں دیما کارنت۔ نوکیں آزمانک ءِ رد ءَ اے چندے مردمانی سسّاساچاں کہ وانئے گُڈا ہمے گُمان بیت کہ اشانی گورا لبزا یوک لبزنہ اَنت بلکیں چہر و چیدگ اَنت۔ و آ آزاتی ءَ گوں وتی کسّہ ءَ بیان کننت۔ اگاں اشاں درجنگ و زانگ ءِ جہدے بہ بیت گوشئے مادگہ دنیاییءَ اَتکگیں اِد ءَ بازیں چیزے وانوک ءَ دست کپیت۔ اسل ءَ نوکی ءِ (جدیدیت) لبزانت اوں ہمیش اِنت کہ آ زبان ءَ انچو کار بہ گیپت کہ آئی ءِ تہا معنا کشگ ءِ بازیں درْچے بہ بیت۔ ظفر اقبال کہ اُردو ءِ اے وہدی مزنیں دستونک ءِ لچہ کارے وتی نبشتانکے ءِ تہا اے گپّءَ کنت کہ تجرید اگاں چہ انچیں چیزے کہ ایشی ءَ باز کس سرپد نہ بیت بلے اشی ءِ چارگ ءَ ہر مردم وش بیت۔ و ازم باید انچو بہ بیت کہ آئی ءِ تہا نبشتہ کارءِ وتی بہرے اوں گون بہ بیت اے درگت ءَ آئی ءَ مسالے داتگ کہ روسی عکسکارے ءِ شاگردے دگہ شہرے ءَ کیت و وتی عکسکاری ءِ کاراں دز گٹ بیت و پیل ءِ عکسے اڈ کنت بلے عکس ءِ دپ و دیم ہک و دلی (اصلی) پیل ءِ رنگ ءَ نہ بنت وتی ہمے سوجکار ءَ لوٹائینیتو وتی عکس ءَ پیش داریت _  گڈا اُستاد ہمے گِلگ ءَ کنت کہ تو پیل شری ءِ سر ا نہ دیستگ آئی ءِ دپ و دیم چو نہ بنت۔ دگہ برے من کہ کایاں اشی ءِ دپ و دیم ہک دلی پیلءِ بہ بنت۔ دومی رند ءَ کہ سوجکار (اُستاد) آئیءَ چاریت گُڈا آئی ءَ دلبڈّی دنت کہ جوان اِنت بلے شاگرد درّائینیت ’’واجہ پیل وَ اَڈ بوت، بلے من کُجا بیتاں منی وَ ہچ بہر اشی ءِ تہا گون نہ اِنت۔ ‘‘ ارسطو ءَ اوں وتی ’’بوطیقا‘‘ ءِ تہا ہمے رنگین گپے جتگ کہ اگاں سسا ساچے ءِ تہا ما گندیں کہ اپس یکیں وہد ءَ وتی چاریں پادں چست کنت انچاہیں ہساب ءَ چو بیت نہ کنت۔ بلے اگاں چریشی آ سسّاساچ ءَ معنا یے بہ رسیت یا چو کنگءَ آئی ءِ سساساچ معنا دار بیت ۔ گُڈا ائیب و نزوری یے نہ اِنت (اسل ءَ پیر مرد زیکیں کسّہ اِنت و ورنائیں عکسکار مرچیگیں)۔

ہمے نوکیں آزمانک ءِ لبزانت در بزانت ءِ یک درْچے آصف شفیق ءِ ’’دروازگ‘‘ ءِ تہا گندگ بیت اسل ءَ اے آزمانک تمیشے کہ ’’جوکشئے جوردیت ‘‘ اے رنگیں تجربتے واحد بزدار ءَ اوں ’’چاردہ سدی ءِ گوات‘‘ ءِ تہا بیان کُرتگ بلے آئی ءِ معنا و بزانت ءِ درچ انچو شاہگان نہ اِنت ۔ بیا کمے آصف شفیق ءِ ہمے ’’دروازگ ‘‘ ءَ پتریں بگندئے پما اوں چیزے بہ بیت۔

اے کسّہ ءِ پژدر اے رنگ ءَ اِنت کہ میڈم ہب زانش (فلسفہ) ءِ کلاس ءَ فیثاغورث ءِ بابت ءَ گپ ءَ اِنت ہمدا ٹیبل ءِ سرا زیمے اوں ترگّءَ اِنت نودر برکہ اسل ءَ گپ جنوک (متکلم) اِنت چاکءِ آرگءَ دیم دئیگ بیت۔ وہدے بیرہ کنت و کیت میڈم پیر بوتگ پدا ہمے کسّہ ءِ پشت ءَ دگہ کسّہ یے پکیرے، جنکّے ، آئی ءِ گور ءِ ہار اِنتو پدا ہمے زیم ۔ فیثاغورث ءَ پہ ہب زانش ءَ چو شیں  لیکہ یے ایر نہ کُتگ۔ کہ ما آئی ءِ نام اِش بدئیں البت ارسطو ہمے سرپد بیت کہ آئی ءَ وتی سرجمیں زند پہ ریاض ءَ ندرکُتگو عدد آئیءِ گورا زند گوازینگ ءِ مستریں سپت اِنت۔ آئی ءِ گوشگ اِنت کہ بدن ارواہ ءِ زندان اِنت کہ ہرچی کنئے ترا ہما رسیت ہمیشی ءِ معنا گوتم ءِ گورا نروان اِنت۔ اے گپّانی کنگ ءِ بزانت ہمیش اِنت کہ آصف شفیق ءِ اے آزمانک ہما کنئے ہما رسیت ءِ اوں کمے باز معنا ءَ گیپت بلے سرجم ءَ کسّہ ہمے یکیں معنا ءِ تہا کید نہ اِنت پرچا کہ زیم اے آزمانک ءِ جوانیں چیدگے کہ انچا ہیں (عام) بزانت ءَ بیر ءِ معنا ءَ اوں کار مرد بیت۔ آوہدی (آزمانک ءِ تہا ، کہ راجدپتر ءِ کتابے آئی ءِ سرا ایر اَت تہ آ مُرتگ اَت بلے ہمے کہ کتاب جہل ءَ کپت گڈا زیم پدا زندگ بوت۔ اے زیم ءَ کہ من چیدگ گوشاں گڈا منی گورا اشی دلیل ایش اِنت کہ ہمے زیم باز جاہ ءَ وہد ءِ معنا ءَ اے آزمانک ءِ تہا پیداور اَنت۔ بازمعنا ءَ بیرءِ، و باز معنا وتی کتگینانی مُز ءِ بزانت ءَ ۔ ہمے وہد ءِ گوزگ اد ءَ سما بیت کہ وہدے میڈم نودربرءَ گوشیت کہ برو چاک بیار گڈا اے وہدی زیم دروازگ ءِ دپ ءَ اوشتاتگ ، یک حسابے ءَ چہ چیزے ءَ جتا بوہگ آہب زانش ءِ راجدپتر ءِ کتاب بیت کہ میڈم ءِ بدن، وہدے نودر بر بیرہ کنت و چاکاں کاریت گڈا زیم وتی تج ءَ آئی ءِ راستیں کوپگ ءَ سک دنت ہمدا میڈم پیر ترّان بیت۔ اے آزمانک ءِ تہا ہمے بدلی یکے ہمود ءَ اوں پیداوار بیت۔ وہدے پکیر بانک ءِ ہار ءِ توکی ءَ ژپیت و ہمے توکی ءِ زیم زندگ بیت و وتی تج ءَ پکیرءِ راستی کوپگ ءَ سک دنت گڈا بانک اوں پیر بیت۔ آصف شفیق ءِ آزمانک ءِ ہمے چیدگ کہ یکے زیم و دومی جنین ءِ شکل ءَ اِنت اے کسّہ ءَ باز نیمگءَ بارتو سرکنت۔ ہمے دوئیں جاہاں کتگینانی مُزّ اوں درا کنت ، بیرہم ، و باز جاہ ءَ وہداوں۔ وہدے میڈم فیثاغورث ءِ کسہ ءَ کاریت گڈا ہمے نودر بر ءَ گوں دیم پہ دیم بیت کہ چاکءِ آرگ ءَ دیم داتگ  _ بلے آئیءِ آہگ ءَ گوں میڈم ہمے گوشیت کہ تو باز دیر کُتگ۔ چہ اِدءَ انچو گُمان بیت کہ وہد چنچو دیما شُتگ میڈم نوں پیر بوتگ و دراز ءِ بند بوہگ اِد ءَ کسے ءِ گٹ و گراں کپگ و جنجالانی تہا گرپتار بوہگ ءِ معنا ءَ دنت ہمے گپ ہمودا اوں پیداوار بیت کہ وہدے پکیرکلات ءِ درءَ جنت گڈا کس  _ پچ نہ کنت مزنیں سہتے ءَ پد کہ پکیر بیرہ کنت و کیت دومی دراز ءِ کلیتانی چارگ ءَ  اوکُچک کہ بانکءِ جنینی اِنت فیثاغورثیانی ہما گپ اِنت کہ کس وتی کُچکءِ گوشت ءَ وارت نہ کنت و دوئیں جاہ ءَ دیم ءَ را ساہ دار گوشگ بوتگ۔ آنودر بر ءَ نہ لوٹ اِت کہ آئی ءَ سرگوز بکنت یا چہ وتی دیما دیر بکنت بلے آچارگی ات پمیشکا اشی ءِ سزا آئی ءَ ہمے رست کہ وہدے بیرہ کنت گڈا آئی ءِ میڈم پیر اَت و زیم آئی ءِ راستی کوپگ ءَ سراَت۔ آصف شفیق ءِ اے کسّہ سرتا سرا وابے کہ آئی ءَ آزمانکی دروشمے بکشگ بُوتگ۔ اے واب چہ آئی ءِ ہب زانشءِ کلاس روم ءَ بنا بیت کہ وپتگیں واب ءَ البت دوجاہءَ یکے بنداتءَ او دومی گُڈّسرءَ سما (شعور)ءِ بہر گون اِنت یکے ہموداکہ آئی ءِ میڈم فیثاغورث ءِ درگت ءَ وتی لیکچر ءَ بندات کنت۔ اے درائیں گپ پہ فیثا غورث ءَ راستین اَنت کہ آئیءَ ساہرے گوشگ بوتگ بازءِ گوشگءَ کرامت دارے بوتگ و اے گپ اوں کہ بے نمبر ءَ ما زند گوازینت نہ کنیں عدد ہما یکیں سپت اِنت کہ مارا چیزانی زانگ ءِ کمک ءَ کنت۔ و چوں اوں گوشنت کہ آ غورثیہ یا مریدانی مزنیں ٹکے بوتگ کہ وتی لیکہانی تبلیگ اش کُرتگ۔ دومی ہمودا کہ وہدے واب ءِ سیمسر کٹّ انت میڈم آہاں گوشیت زینو فن ءِ زند و ہب و زانش ءِ بابت ءَ باندا بچارت۔البت ہمے زیم و جنین ءِ اے واب دوزمانگانی تہا پیش دارگ بوتگ یکے نوکیں زمانگ ءِ سپر اِنت کہ بچک ہب زانش وانگ ءَ اِنت۔ دومی ہما پکیر ءِ شکل ءَ پیر بوتگ۔

من نوکیں آزمانک ءِ پمیشکا پلا مرزی ءَ کناں کہ اشی ءِ تہا زند ءِ کسانیں تجربت باز شاہگانیں رنگے ءَ وت ءَ پیش داریت۔ ہمے زیم ، کلاس روم، جنگل، کسانی ،  پیری، ہمے جنین ءِ مہر و آئی ءِ کشندہ بوہگ زند ءِ گرانیں سپر اِنت کہ مئے درائینانی بخت ءَ نبشتگ ۔ چرے آزمانک ءَ اے چیز ءِ اوں گمان باز جاہ ءَ بوتگ کہ وہد ءِ جنزگ و بدل بوہگ ءَ ما ہما وہدی زانیں وہدے ما وت سُر و پرے بنا بہ کنیں ہمدا مارا جنجالانی مارشت شریں وڑے ءَ بیت۔

سرشون:۔

۱۔افسانے کی حمایت میں                  شمس الرحمن فاروقی

۲۔افسانے کا بدلتا منظرنامہ                نیر مسعود

۳۔افسانے کے قواعد                        سکندر احمد

۴۔رشید امجد سے ایک گفتگو                        تسطیر

 

٭٭٭

 

جواب لکھیں

آپ کا ای میل شائع نہیں کیا جائے گا۔نشانذدہ خانہ ضروری ہے *

*