تازہ ترین
ur
بنیادی صفحہ » آزمانک » دپیل …..احمد ابدال

دپیل …..احمد ابدال

مروچی گُشئے ہر چیز ءَ وتی دْروشم بدل کتگ اَت ۔ہِچ چیز وتی رنگ ءَ نہ اَت۔ہر چیز کہہ منی چم گِندگ ءَ اتنت۔جُلگہیں آزمان  ……..بے گواْزیں زمین ….. اے کوٹی و کاپر …….اے بستگیں پَل ……..اے سرجمیں بازار ……..دنیا ءِ تہا بازیں چیز چو کہ چم ءَ دراکننت چو نہ اَنت …….بلے پرچا چو نہ اَنت ……؟ ہمے ’’پرچا ‘‘ چو انگر ءِ پیما منی ارواہ ءِ سر ءَ اِیر اِنت ……… منی جیڑگاں منارا گنوکی ءِ سیمسراں سر کتگ …….آخر چوش پرچا بوت ……دوشیگیں شپ ……..شپ ءِ کسہ …..من ….جنّت …….تہنائی و ورنائی …… پد ا ……منی دراہیں واہگ گوں حاکاں ہوار بوتنت ….منی دیستگیں واب بس واب بوتنت ۔چہ راستی ءَ دُور ،بے مانائیں واب …..بلے اینچو جیڑگ ءَ پد منی دل و ارواہ گشئے پہ ہمے گپ ءَ کمیں ایمن بوتنت کہ شکر انت منی دیستگیں واب واب بوتنت ۔اگاں منی دوشیگیں شپ اے رنگ ءَ مہ گوستیں گُڈا بِزاں منی سرجمیں زند گوں یک …… ناں ناں……ہر چی بوت شر بوت بلے منی دیستگیں وابانی تہا اے شپ ءِ کسّہ مان نہ بوتگ …….چونائی ءَ ردی منی جند ئیگ اِنت ۔اے یکیں سال ءِ میان ءَ من وتارا پہکا شمشتگ ۔من اے گپ اوں شمشتگ کہ اے میتگ منی نہ انت اے مردم منی نہ انت ۔…..اے ہمراہ و ہسمفر منی انت ۔نوں منارا سما بوگ ءَ انت کہ من اے میتگ ءِ تہا اے مردمانی تہا گیشینیاں ۔من اِدا جاہ کت نکناں ۔منارا رئوگ لوٹیت برْمش و توار ءَ پدا ہما راہ ءَ کہ چہ مرچیگ ءَ سالے ءَ ساری من اِدا اتکگ اِتاں ۔اے بہشت بالادیں میتگ ءَ یک سالے ءِ گوْزگ ءِ ہمراہی ءَ منارا وتی کُت یا چو بگشاں کہہ من اے میتگ ءَ را وتی کُت ۔من لوگ لوگ زانت و لوگ لوگ ءَ منارا زانت۔ بے کساس دوست و ہمبل شوہاز ِت بازیں دژمن و بدواہ درگیتک ۔گشئے زاناں کسانی من ہمے دمک و دراں گواْزینتگ ۔نوک نوک ءَ من کہہ اتکگ اِتاں تہ دل ءَ گُشت وتی بیگک ءَ بڈ ءَ کن واتر بواے تئیگی بازارے نہ انت تو اِدا جاگہہ کُت نکنے ……بلے اے گمان ءَ منی دل ءِ توک ءَ ودی کنوک حاجی صاحب ءِ واز گونگیں گپ اِتنت ۔حاجی صاحب ……جی ہئو ……حاجی نیک بہت (نگبہت ) میتگ ءِ سرکماش …….میتگ ءَ چے کموگستا کسانُکیں کوہے ءِ دامن ءَ دوبان ،سے کلونگر و یک کُلّے گو ں گزّی شِنگراں بستگیں پَلے ءِ توک ءَ حاجی ءِ ہمکین ….بانانی پشتی نیمگ ءَ گوں داراں بستگیں بان دُروشمیں کسانکیں کوٹی یے ،کوٹی ءِ دیما گوْنڈکیں کاپرے ۔اے جتا یک انچیں واڑ گونگیں پلے ءِ توک ءَ اتنت بانانی دیم قبلہ ءَ او کوٹی و کاپرے ءِ دیم رو دراتک ءَ ……بزاں پشت پہ پشت …….بس میان ءَ کدّ ءِ گاڑی ئے ءِ گوْازگ ءَ راہے است اَت ۔اے حاجی ءِ مہانانی جاگہہ اَت ۔منارا اوّلی روچ ءَ میتگ ءِ یک چِل و لیگاریں چُکے ءَ ہمراہ کُت و ہمے کاپر ءِ چیر ءَ سر کُت ۔بلے من مہمانے نہ اِتاں من اے میتگ ءِ کاسٹر اِتاں ۔ہما گوْنڈو ءِ گُشگ ءِ حساب ءَ ماسٹر ءِ جاگہہ ہمیش اَت …….

اچا من کُجا اِتاں ….؟من ’’ تاں ‘‘ اے گپ ءَ کہہ حاجی ءِ وازگیں گپّا ں منی دِل پرمات کہ زوت چہ اے میتگ ءَ دربیا …….حاجی اولی روچ ءَ گوں من ءَ شریں وڑے ءَ دست و دروت بوت ۔حاجی ءِ وشیں وشیں گپ شیر کنیں گالوار ……ماداں دیراں نشتیں گپ و تران کُت حاجی ءَ منارا دوست کُت ۔بلے وہدے حاجی دیراں نشتیں گپ و تران کُت حاجی ءَ منارا دوست کُت ۔بلے وہدے حاجی ءَ گُشت کہ چتّو ساری ءِ ماسٹربے کاریں ماسٹرے بوتگ ۔مال و مت ئے نِشئی گولی ءِ ورگ و چرس ءِ کشگ بوتگ ۔تہ ہمے دمان ءَ منی دل منی کش ءِ کیسگ ءَ شُت منی دست ءَ منی بڈّ ءِ چادر وتسر ءَ وت بے گشگ ءَ کیسگ ءِ سر ءَ ایر کُت ۔منارا انچو سما بوت کہہ حاجی کیسگ ءِ دہیں ٹکریں چرساں گِندگ ءَ اِنت ۔دل ءَ گشت تو اے حاجی ءِ گوْر ءَ چوں جاگہہ کُت کنئے کہہ تو داں دوئیں’’ بیڑیاں‘‘ مہ کشّ ئے تئی دل ورگ نہ کشیت۔ حاجی دلمانگ انت ترا نماز پرمائیت شر تر ہمیش انت کہہ جند ءَ کش ……من گوں دل ءَ ہمے سوڑگ کُت کہہ یکیں ماہ ءِ پکار ءَ گراں اے میتگ ءِ ماسٹری ءَ یلہ دیاں وتاراو زور بدل کنائیناں دگہہ دیمے رواں ……..بلے سیمی روچ ءَ یک شنبے اَت ۔من کوٹی ءِ دیما روتاب ءَ تہت ءِ سر ءَ نشتگ اِتاں ریشاں ساہگ ءَ اِتاں داں یک لِمپی ایں بزے تچان ءَ چہ منی تہت ءِ نزیک ءَ گوْست ۔لمپی ایں بُز ءِ رند ءَ یک ’’ داز ریپیں ‘‘جنکے ءَ جالگے دست ءَ اَت و تچان اَت گُشان ئے کوپگاں کپتگ اَت ۔ ملگورئے گوات ءَ گون اتنت ۔گوں منی گندگ ءَ کمو حجالت بوت اوشتات بلے پدا زہر زہر ءَ گوں وت ءَ درائینت ئے ’’ رمگ ءَ نروت گوث ءَ جتگ سجّئیں روچ ءَ ہمد ءَ اِنت شِنکاں میچینیت ۔ ایمان چہ کالب ءَ دراتک ۔نیت ءَ وتی پوشاک لگوشیت دِل ترند ترند ءَ دریکگ ءَ لگ اِت ……من دعا کُت کہہ ہدا بکنت ہمے لمپی ایں بُز پد چِری یے بجنت و منی تہت ءِ کش ءَ بگوزْیت بلے زاناں بیچارگیں لمپی گِرگ و جالگ کنگ بوتگ اَت ۔آروچ ءَ پد من حاجی ءِ کسانکیں کوٹی و کاپر وتی پت ءِ میراث کُتنت ۔دل ءَ گشت سرکار من ءَ پکار دنت شر ندنت شر من اے میتگ ءِ ماسٹری ءَ یلہ ندیاں ۔دراہیں مکتبیاں مپت ءَ وانیناں ۔اے منی دِ ل و دماگ ءِ گڈی پیلہ اَت ۔

وہد گوزْان اَت ۔منی و حاجی ءِ شریں وڑے ءَ ’’ سرپدی ‘‘ بوت حاجیءِ گوشگ ءَ من سکّیں شرّیں ماسٹرے اِتاں ۔اَچ من ءَ ساری اے میتگ ءَ منی وڑیں ماسٹر بہہ نہ یتکگ ………اے منی وشّ گپّیانی مزّاَت کہہ حاجی پمّن شیر و شکر اَت ۔ حاجی ہمک بیگاہ منی گوْرءَ اتک ما یکجاہ نِشت چاہ واری کُت ۔چاہانی آروک ماہلیں جنت اَت ۔ جنّت ءَ مدام چاہ کہ آئو رتنت کوٹی ءِ کُنڈ ءَ گوں کوٹی ءَ ہواریں ڈِکّی ءِ سر ءَ اِیر کُتنت و پت توار کُت …….. ابّا چاہاں ……..من مدام وتی دیم گوں کوٹی ءَ کُت نِشاں دانکہ جنّت ءَ بِگنداں بزاں ہمک بیگاہ مئے چمّانی سلام علیک برجاہ اَت ۔آئی ءَ مدام چاآنی آرگ ءِ وہد ءَ یک بینگیں بچکندے پمّن سوگات کُت ۔ یکروچے چوش بوت کہہ حاجی اِدا نہ اَت جاہے شتگ اَت۔ بیگاہ ءَ من تہنا کاپر ءِ چیر ءَ نِشتگ اِتاں دل ءَ جنت ءِ بابت ءَ جیڑگ ءَ اِتاں منی دیم گوں کوٹی ءَ اَت بلے پکر و ہیال اِدا نہ اتنت ۔جنت اوں سر پد ات کہ آئی ءِ پت ادا نہ اِنت پمیشکہ گوں دگہ رنگ و دگہ دابے ءَ گوں ترندیں گالورے گشت ئے ………ابا………چاآں ……. من چو گُڈگ ءِ پیما چمّان ءَ چست کُت و چارت داں چائے دست ءَ اَنت ڈکّی ءِ کِرّ ءَ اوشتاتگ ……..بلے پیالہہ ءَ را چائے مان ریتکگ اَت منی چارگ ءَ گوں سئے چار گٹّ ئے وارت پیالہہ و ترماس ئے ڈکّی ءِ سر ءَ ایر کُتنت گوں اجب دابیں بچکندے ءَ واتر شُت۔ اے بچکندگشئے زاناں چہ آئی ءِ دراہیں بچکنداں جتا اَت ۔ چشیں چارگ ،بچکندگ ،پدا چاآنی ورگ منی جاسن ءَ لرزگے زُرت ۔من اِشتاپ اِشتاپ ءَ گوں انچیں رنگے ءَ پاد اتکاں شتاں پیالہہ و ترماس چست کتاں گشئے زاناں اگاں من دیر بکناں تہ پیالہہ و ترماس چو ہمائی ءِ پیما رونت۔ پردگے پیالہہ و ترماس چہ منی دست ءَ بُن ءَ بہ کپنت۔ پرچا کہہ انگت منارا آئی ءِ چارگ و بچکندگ لرزینگ ءَ اِتنت۔ ترماس و پیالہہ ءِ چست کنگ ءِ سہت ءَ من ءَ انچو سما بوت کہہ من ترماس ءَ ا و پیالہان ءَ آئی ءِ بچکند ءِ چست کنگ ءَ آں ۔پیالہہ ءَ نیم چاہ مان اَت من راہ رواجی کاپر ءِ چیر ءَ رسگ ءَ پیسر وتی اندازہ ءِ متابک ءَ پیالہہ ءِ سر ءَ آئی ءِ لنٹانی ایر کنگ ءِ جاہ ءَ پیالہہ ءِ لنٹاں گوں وتی لنٹ یکجاہ کتنت و پشکپتگیں چا وارتاں منی ارواح ءَ انچیں تاہیرے رست گشئے زاناں من آپ ءِ حیات ورگ ءَ اِتاں ۔آسرجمیں روچ ءَ منی دپ شیر کِن اَت و دِل شادان اَت ۔یک پری دابیں جنکے پشگیتکگینانی ورگ وشیں ،بلے سک وشیں ………

دگہ یکروچے من نزاناں پرچا بلے من گوْندوآن ءَ کمّو مہلہ تِر چُھٹی دات ۔ چونائی ءَ مدام من کہہ ساہت یک ءَ گوْنڈو چہٹّی داتگنت اتکگاں کوٹی ءَ منی ورگ پرزونگ ءَ پتاتگ اَنت و ایر بوتگ اَنت ۔ من زانتگ کہہ من ورگانی آروک جنّت اِنت بلے من ہچبر پہ ورگانی آرگ ءَ ندیستگ چو بگش کہہ من شری ءِ سر ءَ دیم پہ دیم ءَ جنّت ندیستگ بس ہما چاآنی آرگ ءِ وہد ءَ چہ دور دور ءَ ندارگ بوتگ ۔ آروچی من کہہ کوٹی ءِ نزیک ءَ رستاں تہ من دیست جنّت منی کوٹی ءِ دروازگ ءَ بند کنگ ءَ اِنت من کاپر ءِ نزّیک ءَ بے برْمش ءَ اوشتاتاں آئی ءِ پشت پِر اَت ہر دو دست ئے برز ءَ دروازگ ءِ کڑی ءَ سک اتنت بلے چو کہہ کوٹی ءِ دروازگ برے برے جاہلی کنت گڈا سست ءَ بند نہ بیت ۔منی ارواح بند اَت دِل لرزگ ءَ اَت اجب ندارگے منی دیما اَت …….پاد لکّو اتنت ۔۔۔۔آئی ءِ بارگیں سرین ……….توبہ …….کاپر مسلمان بنت و مسلمان کاپر …….. آئی ءِ تنکّیں پشک منی تنیگیں چماں گیشتر تنک کتگ اَت …….آئی سرین منی چمّانی دیما انچو پدّر اَت چو کہہ کانچ یے ءِ آ دیما آسے روک بہ بیت آئی ءِ ……..اُف آگپ ءَ بِلّ……..منی دماگ ءِ تہا گشئے زاناں کسے بمب ترْاکینگ ءَ اَت ۔ من ءَ سما ءَ یل داتگت ۔من سرداں پاد من نہ اِتاں گشئے زاناں رسترے اِتاں ……..دو پادیں ہامگیں گوشت واریں رستر …… آئی ءَ پہ واریگ یے کڑی ءَ را اڑینت و دیم ترینت تہ ما دیم پہ دیم اِتیں منارا پہ بے سمائی منی پاداں آئی ءِ نزیک ءَ آئورتگ اَت ۔انچو نزیک کہ دست پہ شہار ءَ سر بنت۔ آئی ءِ دلبند ءِ نوک رستگیں پُلّ ارواح ءِ کشّگ ءَ اِتنت جیگ بند من نزاناں انوں یا چہ پیسر ءَ بلے چُڑتگ اَت ۔آئی ءَ وتی راستیں دست ءِ کاسگ چٹیں لنکک دپ ءَ ات و گسگ ءَ ات ئے ۔گوات ءِ مہربانیں کول یے آئی ءِ شار ءِ لمب ءَ پمّن شہار دیگ ءَ اَت ۔آانچو تُرْند تُرْند ءَ ساہ کشگ ءَ اَت گُشئے زاناں دزّی کنگ ءَ گِرگ بوتگ ۔حُسن اگاں ترس و بیم ،حیا و حیرانی ءَ گوں یکجاہ بہ بیت تہ دہ سری بیت۔ دمانے ءَ پد مئے ہردکانی سما برجاہ بوتگ ات۔ آئیءَ گوں اجب نگاہے ءَ منارا  چارِت و گوں وتءَ درّائینت:  ’’گوث ءَ جتگ سُست ءَ بند نہ بیت و گرکیں‘‘ و پدا دروازگ ءِ سرءَ نُرنڈان بوت و شُت…  اولی رند اَت کہ جنّت من اینچو نزیکءَ دیستگ ات… داز ریپیں جنک… یکتاہیں حُسن… گمرہیں بالاد… گرند باہندیں ورنائی… زہم زِہیں زیبائی… آبلہ ئیں لُنٹ… شیرگیں رکّ… وتاسیں چم… زہمیں بروان… کاٹاریں پونز… آ اینچو ڈؤلدار بیت من ءَ شک بوتگ، بلے مرچی گوں نزیک ءِ گِندگءَ منارا باور بوت کہ جنّت میتگ ءِ یکتاہیں جنک اِنت… میتگ ءِ ناں دنیاءِ یکتاہیں جنک انت… دنیاءِ ناں جنّت جنّت ءِ یکتاہیں زیبائی اِنت… جمعہ آنی روچ ءَ کہ حاجی واز کنت بہشتی حور و پریانی ستا ءَ زمین و آزمان ءَ یک کنت، آ حورو پری ناں من دیستگ انت نئیکہ حاجی ءَ او نئیکہ دگہ یکّے ءَ… بلے من زاناں کہ بہشت ءِ حور و پری اے رنگ ءَ پہکءَ ڈؤلدار نہ بنت چوکہ حاجی ءِ جندءِ جنکّ انت…

آئیءَ وَ دیر ات کہ شتگ ات، بلے من وتی جاہ ءَ چو سنگ ءِ بُت ءَ مِکّ اتاں، منی چمّ انگت دروازگ ءَ سک اتنت۔ من چہ دل ءِ سوکءَ گرمیں آہسردے کشّ اِت و پُترتاں کوٹیءَ، بلے منارا انچو سما بوہگ ءَ ات کہ من وتارا گون نیاں… کوٹیءِ توک ءَ اوں اجب دروشمے ات، منی ورگ چو پیسری وڑءَ ایر نہ اتنت، بزاں چو مدامی وڑ ءَ پرزونکءِ تہا نہ پتاتگ اتنت، انچو ایر اتنت، گُشئے انوں یکّے ءَ وارتگ و شتگ۔ پرزونک پچ ات، یک نانے کچاّات، بینڈاگ ءِ نارُشت اوں کمو ورگ بوتگ اتنت، یک لنکہے کاشی ءِ تہا ایر ات کہ نیم ءِے ورگ بوتگ اتو نیم ءِے پشکپتگ ات۔ من پرزونک ءِ دیما نشِتاں، ہمے کپّی ئیں لنکہہ ءَ را چِست کت و چماّنی دیما آؤرت کہ شرّی ءِ سرءَ چاران ءِے، بلے منی بے سمائیں دستاں پہ اشتاپی دپ ءَ بُرت… چشیں تامداریں لنکہہ من وتی زندءَ نہ وارتگ، گُشئے زاناں دنیاءِ دراہیں تام و لذّت ہمے لنکہہ ءَ مان کنگ بوتگ انت۔ منی لِلکّ انگت پہ بے سمائی منی لنٹانی سرءَ ترّگ ءَ ات۔ یک نوک ورنائیں جنکے ءِ دپیلانی ورگ کزا یک وش نسیب یے ءِ نسیبءَ بہ بیت۔ مرچی آ وش نسیب من اتاں… بلے من پکرے ءَ کپتاں کہ منی ہاریں زبان ءَ چے اِنت کہ گُنگ اِنت۔ من آئیءَ پرچا گپّے نہ گُشان، جُستے نہ کناں، پسّہ یے نہ لوٹاں۔ آئیءِ پت ءِ ہمراہیو پنچ وہدءِ نماز کنگ و واز ءِ اشکنگ ءَ تنیگہ منارا چو شرّ نہ کتگ کہ من ’’مومن آخر‘‘ بباں۔ نئیکہ منی چماّں شیتانی شمشتگ… نئیکہ منی جند ءَ بدایمانی یلہ داتگ نئیکہ منی دل ءَ کہبگی توبہ کتگ… و نئیکہ منی نیّت پاک و پلگار چو آدینک ءَ اِنت۔ گڑا پرچا من گُنگ آں… آ وڑ وڑیں ہنُرکنگءَ انت۔ چہ یک جنیں چکے ءِ نیمگ ءَ دلبڈی ءِ رسگ سِکین ءِ رسگ ہمینچو باز اِنت۔ نوں باید انت کہ زبان ءِ کار بندگ ءَ من دیما بہ کِنزاں گُڈّی جیڑگاں من ءَ ہمے گپّ ءَ راضی کت کہ نوں… آسرا  تاوانیں…

وہد ہرچیز ءِ وڑ و پیم ءَ زانت، ہمے حساب ءَ وہد ءِ گْوزگءِ ہمراہی ءَ مئے گپّ و تراناں… ہوُں… ہاں… اِناّں… ہؤ… بلکیں… نزاناں… چیا… پرچا… ہمے لبزانی کابیل ءَ ردوم زُرت… پدا میزان میزان ءَ اشک ءِ آس ءَ دوئیں نیمگ ءَ وتارا  جمبورینت… پدا کم کم ءَ بازار ءِ مردماں اوں منارا  حال دات کہ من پہ جنّت ءَ گنوکاں جنّت اوں منی اشک ءَ گنوک انت، حاجی ءَ منارا بے ڈکّ ءَ زرتگ ناں سہُر ءِ تلب نئیکہ زرّ و مال ءِ لوٹ… آ گندّہار ءِ رحیمکؔ ءَ وَ منارا منی سُورءِ روچ ماہ و تاریخ دانکہ گُشتنت گوں… بازار ءِ مردمانی گپّ تو بگش کہ راست اتنت۔ من چہ وتی نیمگ ءَ وتارا حاجی ءِ زامات کتگ اتو ودارءَ اتاں ہما روچ ءِ کہ حاجی وتی دل ءِ گپّاں زبا ن ءَ بیاریت۔ من حاجی ءِ دستاں چُکاّں… بلے جنّت ءَ را  ہم یکبرے جُست کنگ و پکاّکنگ ءِ واہگ منی دل ءَ اَت…

بلے دوشیگیں شپ… شپ ءِ کسّہ، من، جنّت، تہنائی، ورنائی و پدا… بلے منی دیستگیں وابانی تہا اے شپءِ کسّہ مان نہ بوتگ…

شامءِ نمازءَ پد جنّت میزاں میزان ءَ پاداں گران ءَ اتک من نزاناں پرچا اتک، بلے اتک… زاناں پمیشکہ اتک کہ پت اِدا نہ اِنت مات نادراہ اِنت و کمبل ءِ باہوٹ انت گڑا ستکہ دلانی گناہ چی اِنت کہ دمانے دیم پہ دیم مہ نندنت و دلی زنگّے مہ ریچنت۔ ورنائی ءَ پہ ستکہ دِلاں چیروکائی ءِ گِند و نند چونائیءَ سکّ وش انت…

آ اتک دروازگءِ دپ ءَ اوشتات، گُشان ءِ لمب ءِے دپءَ ات، چماّں ستر چِست کنگءَ ات، بلے لجّ چو گرانی باریءَ آئیءِ چماّنی سرءَ ایر ات۔ بلے گُشان ءِے ’’بے لجاّنی‘‘ پیم ءَ سرءَ ات…

’’بیا بیا منی وابانی جنّت…‘‘ من وتی دست انچو چِست کتنت و پاد اتکاں گُشئے زاناں آ کئیت و منارا  امباز کنت۔

’’من نیاآں من وَ  جگ ءِ رندءَ اتکگاں جگ ءَ دئے من رواں…‘‘ آ گوں انچیں دابے ءَ اوشتاتگ ات و گپّ ءَ ات کہ منارا انچو سما بوت، اگاں من بہ گلّینان ءِے اوں نہ رؤت…

’’جگ ءَ بر، بلے من ترا  جُستے کنگ لوٹاں…‘‘ من کمو نزیکءِ شُتان… ’’چہ جُستے بگش…‘‘ آ کمیں پشت ءَ اوں نہ کِنزاِت…

’’ترا زاناں چیزءِ دپیل کنگ وشّ بیت یاکہ عادت کتگ…؟‘‘ من وتی چمّ آئیءِ بالادءَ کل کتنت…

’’عادت کتگ پمیشکہ وشّ بیت…‘‘ آئی ءِ چماّنی سرءِ لجّ ءِ گرانیں بار سبک تِر بوتگ ات، پمیشکہ چمے گوں منی چماّں مان اتکگ اتنت…

’’شرّیں عادتے نہ انت…‘‘ من وتی دست دلبندءِ سرءَ بست انت  و گُشت۔  ’’من ہمیشاں…‘‘ آئیءَ ہم وتی دست دلبند ءِ سرءَ بست انت، بلے آئیءِ دستانی بندگءَ گوں آئیءِ دلبند گیشّ اِت، اے گپّ ءِ سما آئیءَ بوت، پمیشکہ گرمیں آہسردے کشّ اِت ءِے، دست ءِے چہ دلبندءِ سرءَ بوتک انت و دروازگ ءِے داشت…

’’بازار ءَ منی و تئی بابتءَ وڑ وڑیں گپّ بوہگ ءَ انت… اشک ءِ حال تالان انت… دوستی ءِ کسّہ لوگ لوگ ءَ شنگ انت… بناّمی ءِ حال دیر نہ کنت…‘‘ من وتی چمّ آئیءِ چماّن ءَ سکّ داتنت و وتی گپّ سرجم کت…

’’بازارءِ مردم وَ مات…‘‘ آئیءَ زاہ ءِ نیم تُرند ءَ او نیم نرم نرم ءَ گُشت، جنیں چکّ ءِ دپ ءَ چشیں زاہ چوں وش انت۔

’’گڑا تو چے گُشئے…‘‘ منی چمّ آئی ءِ بالادءِ آس ءَ بنگران اتنت۔

’’چے بگشاں…‘‘ آئیءَ دروازگ یلہ دات، دروازگ وتسرءَ وت بند بوت۔

’’گوں من ءَ سُور کنئے…‘‘ گوں ہمے گپّ ءِ گُشگ ءَ من آئیءِ سرباسک گپتاں… پدا من نزاناں چونی ءَ پہ بے سمائی من آئیءَ را امباز کت و گوں وت ءَ کجّ اِت۔ آئیءَ بس زیمیں اُفّ یے کشّ اِت… پدا دلبند ڈکّت انت… لنٹ گوں لنٹاں لچّت انت… چمّ چماّنی تہا ایرکپت انت… و دست ہردکانی بیگواہ اتنت… ناں آئیءَ وتی دستانی سما ات کہ کجا اَنت نئیکہ منارا… بس من ہمینچو اِشکنگ ءَ اتاں کہ آ یل دئے یل ئے گُشان ات و گوں من گیشتر پرِلچّان ات۔ کدی و چے پیم ءَ ما دوئیں منی پُرشتگیں تہت ءِ سرءَ کپتیں مارا سما نہ بوت۔ ہمے پُرشت و پروشانی تہا منارا انچیں کرنٹے لگّ اِت کہ منی دماگ ترکگّی بوت…،منی شُبینانی بُن زِہ ءَ گُشئے آسے لگ اِت۔ پہ دمانے ءَ منی دل ءِ دریکگّ بند بوتنت، بلے آ دمان ءَ من گیش ءِ وت نہ اتاں، ہرچی کہ بوہگ ءَ ات آئیءِ گِرّ و دار یک گیبی زوراکیں تاکتے ءِ دست ءَ اَت، ما سرو چیر بوتیں… بہربہر بوتیں… ہور و یکجاہ بوتیں… انچو ہورو یکجاہ بوتیں کہ مجّتی جتا بوتیں… نیم کلاکءَ پد ما کہ سماکت تہ مارا ورنائی ءِ ہاترا ’’لنّش و پتار‘‘ کتگ ات… جنّت ءَ وتی برْہنگیں بالاد پوشاکاں پتات زرت و شت و من…من پدا شُبینانی بے تاہیری ءَ مارگءَ او جیڑگ ءَ لگّ اِتاںو سرجمیں شپ گوں ہمے جیڑگاں گوازینت کہ اے چوں…؟ چوش چوں بوت…؟ اے پیم من کدی گمان اوں نہ کتگ کہ جنّت اوں… جنّت چہ من پیسر… منارا گوں ہمے جنّت ءَ مہر بوتگ؟  اوہے منی سربات اے وَ چہ ساری ءَ… اِنچو جیڑگءَ دماگ ءَ کار یلہ داتگ ات۔ منی جیڑگانی تہا لہتیں کردار وت ماں وتءَ دُچار کپگ اتو ٹُکّر ٹُکّر بوہگ ءَ ات… دوشیگیں شپ… شپءِ کسّہ… من… جنّت… تہنائی و ورنائی و … پدا منی سرجمیں واہگ گوں حاکاں ہوار بوتنت…

 

 

٭٭٭

جواب لکھیں

آپ کا ای میل شائع نہیں کیا جائے گا۔نشانذدہ خانہ ضروری ہے *

*