تازہ ترین
ur
بنیادی صفحہ » آزمانک » خُدائی شوہاز…..منیر احمد بادینی

خُدائی شوہاز…..منیر احمد بادینی

تیاب ءِ کُشادگیںراہ ءِ سرءَ یک دو پیری جنگ ءَ رند واحد وتی نوکین ٹو۔ڈی ءِ دیما ڈیفینس ءَ دات کہ اِدا واحد پہ وت ءَ یک نوکیں گسے یے بستگ ات کہ باز گوں آسودگی وتی خاندان گوں زند گوازینگ ءَ اَت و آئی ایکسپورٹ اِمپورٹ، ءِ کارو بار پہ شری چلگا اَت۔ اکبر کہ آئی سنگت اَت صوبائی انتظامی سروس ءِ تہا بلوچہان صوبہ ءِ یک دورہندین ضلع ءِ تہا تعنیات اَت کدی کدی کراچی ءِ عروس البلاد ءِ نیمگ ءَ دیم کُرت کہ اِدا آ واحد ءِ مہمان بُوت و لہتیں روچ آرام ءِ سرءَ آ وپت ، وارت و واحد ءِ گاڑی ءِ تہا سیل و سودا کُرت۔ واحد آ را کراچی ءِ ہائی سوسائیٹی ءَ گوں پجاروکی کنائینگ ات ۔ کہ کدی کدی آہائی سوسائٹی ءِ محلانی تہا شپ ءَ تاں سوب مشکول بُوتاں۔ بلے مرچی آیانی چُشین پروگرامے نہ اَت کہ روچ کپگ ءِ ندارگ ءَ چاران پد آ پدوو پد واحدءِ گس ءَ اَحتتاں کہ نوں ڈرائینگ روم ءِ تہا کافی ورگا اَتاں داشپی پروگرام ہمیش اَت کہ آیک چائینز ریستوران ءِ تہا شپ ءِ نان ءَ ورنت و پد ا گِس ءِ تہا آرام کننت۔ بلے واحد ءِ دست ءَ کہ یک نوکین موبائل یے اَت کہ آ ہمیشرا چو زہگانی بُتو ءِ پیما گوازی کنگا اَت اِدا اُدا رنگ کنان اَت۔ و پدا آ را چوکہ نوکین چیزے بُسجست آ برائی اِشارگ کُرت و گشت: بِل کہ مرچی ترا گوں یک نوکیں مردم یے ءَ مِلائینن۔ گوں فاروق ءَ ……فاروق سک یار باشیں مردمے …مئے کاراں کنت……… من کدی کدی تنک بئیں تہ فاروق ءَ لوٹائینن…چاراں کہ مرچی فاروق کُجا اِنت؟؟ …… وددارگ آ فاروق ءِ موبائل ءِ مورگان جنا ن بُوت کہ قُدرتی فاروق مِلت و واحد گُشان بُوت۔ شر بوت فاروق کہ تو مل ات ئے نہ تو تئی شوہازگ ہم گران اَنت…… منی یک مہمانے چہ بلوچستان ءَ اَہتگ ، ادا گوں من نِشتگ……گُڑا ماں تئی راہ چارآں…… زوت بیا……

واحد وتی موبائل ءَ بند کُرت و وتی کافی ءَ وران بُوت و فاروق باروا گوں اکبر لہتیں دگہ گپ جَت۔ اکبر وت اَت کہ فاروق پرآئی وشی وشحالی ءِ حاطرا نہ زاناں چے چے کنئگا اَت!۔

کساس یک ساعتے ءَ رند فاروق پُترت۔ آ یک دْراج بالاد و نیام عمرین مردے اَت کہ آئی نیام سرءِ دُرائیں مُود بالا لُڑیت تں کہ ایوک ءَ آئی پہنات ءِ گوش بنانی مُود ثابت اِتاں۔ آئی صحت بروبراَت و دیم ئیِ چہ دری ایں ریش ءِ اَت کہ نوں اِسپیت گردان اَت۔ آئی وابینگین چم اِتنت و پونز پتن و دْراج اَت و اَچ آئی دُْرائیں دروشم ءَ چہ انچش زانگ بُوت چوکہ آ یک پاکباز ، شریف و نیکین انسانے اَت کہ آئی تہا بدی ءِ یک کسانیں پُٹ و واحد گوں دست ملائینگ ءَ رند آنزیک ءِ صوفہ ءَ نِشت انت و واحد آ را کافی پیش کُرت۔ فاروق جپ جپان نندوک حندان ہردو سنگتاں چاران اَت کہ آ اَچ آئی چے لوٹے کنان اتنت؟

واحد، اکبر ءِ نیمگ ءَ اشارگ کنان فاروق ءَ حال دیان بُوت۔ اکبر منی کسانی ءِ سنگت اِنت ، مرچی باندا انتظامی اَفسرے ، بلے آئی طبعیت اَفسری نہ اِنت، یک دوریں ہندے ءِ کپوک آ کتاب وانیت، و کراچی ءَ کئیت تو کتاب زوریت و پدا رؤت کہ رند ءَ من آ را کراچی لوٹائینن کہ بیا لہتیں روچ وتارا ریلیکس بکنیں۔ اودا چے حُشکین ماحول ءِ تہا حُشکیں کتابان وانئے وتارا جنجال کن ئے…… اِدا بیا کراچیءِ حُسن و زیبائی ءَ بچار…… و اچ تو گیش ، فاروق ، کراچی ءِ زیبائی ءَ کئے زانت؟… انچش نا؟۔ فاروق بشکندگ بُوت و گُشت ۔ حُکم و واحد اکبر ءِ نیمگ ءَ چاران بُوت و گُشت: اکبری مرضی کہ چے لوٹیت؟ و اکبر فاروق ءِ نیمگا چاران بُوت و یکدم آئرا حیال اَت کہ فاروق ءِ اِسپیتین ریش و معصومیں چمانی پُشتا دگہ شخصیتے پوشیدگ اَت و آپوہ بوتگ ات کہ واحد اچ آئی چے لوٹ کنگا اِنت؟

پمیشا آ فاروق ءِ معصومین چمانی دیما وتی چماں جہل کُرت و واحد ءِ مہمان جلی ءِ جذبگ ءِ دیما وتی شُکست ءَ منت کہ ہر چیزیءِ واحد فیصلہ کنت۔ و واحد ءِ فیصلہ ہمیش بُوت کہ انشپی ما ڈانس چاراں کہ نوں ڈانسر ءَ ڈانس یا کہ دگہ چیزے ہم ؟ واحدبشکندگ بشکندگ اکبر ءِ نیمگ ءَ چارِت بلے اچ ایشی پیش کہ واحد وتی مہمان جلی ءِ جزبگانی رویہ ءِ تہا دیما برؤت ۔ اکبر وت گُشت : منی حیال ءَ ڈانس  و بس! واحد درّائینت : دگہ چیز ءَ بگر ایوک ءَ ڈانس ءِ چے مزگ؟ ۔ بلے اکبر چو و پدا واحد بے فاروق دیم کُرت۔ بس ڈانس بہ بیت؟ و فاروق درّائینت’’ کُجا‘‘ ؟ ۔ و واحد یکدم پسو دات۔ ’’گ‘‘ ہوٹل ءِ یک کمرہ ءِ تہا۔

فاروق پاداَحت و وتی گھڑی ءَ چاران گوئشت : شما یک گھنٹہ ءَ پد، ہوٹل ءَ بیااِت من ہموداں لابی ءِ تہا شمے راہ چاراَن…، فاروق درکپت تو ہر دو سنگت دگہ گپ و حبرانی تہا مشکول بوتنت بلے اکبر یک کردار ءَ فاروق ءِ اسپیتین ریشانی باروا فکر جنان اَت کہ آئی معصومین چمانی تہا دگہ چے معنہ یے اَت؟یک گھنٹہ گوئست تو ہر دوہ سنگت ’’گ‘‘ ہوٹل ءِ نیمگا رادگ بُوتنت و اکبر یک کش و کردار ءَ فاروق ءِ باروا فکر جنان اَت کہ اے ڈؤلیں یک معصوم چمیں مردمے اے کار ءَ چون کُرت کنت؟ ۔ آ کُجام طاقت اَت، آ کُجام زور اَت ،آ کُجام مجبوری اَت کہ فاروق ءَ مجبور کُرتگ ات کہ بڑواگری ءِ پیشہ ءَ پہ وت ءَ بزوریت۔ گاڑی ءِ پارک کنگ ءَ رند آ لابی ءِ تہا پُترتنت تو اُدا فاروق اوشتوک اَت گوں وتی چھدری ریش و معصومیں چماں۔ اکبر ءَ وار نہ دات و آیکوار دوارگ فاروق ءِ دستان گِپت چوکہ فاروق ءَ آ چہ زمانگان زانت و چہ زمانگان آئی و فاروق ءِ دوستی اِنت۔

رند ءَ آ چہ سیڑھی آں لک کپان دوئمی فلور ءِ یک کشاد گیں کمرہ ءِ تہا پُترتاں کہ اُودا کرار کرار میوزک ءِ توار آئیگا اَت۔ ٹیلی وژن اِیر اَت بلے بنداَت۔ کمرہ ءِ تہا یک انچشیں وشبویے اَت چوکہ ایشی چمگ دُور بیت وہدیکہ وشبو ءِ اودا برسیت۔

اکبر و واحد ہردُو چپ چپان نندوک اَتنت چوکہ آیاں گپ ہلاس بہ بنت۔ لہتین ساعت ءَ رند دروازگ پچ بُوت تہ فاروق کہ دروازگ ءِ دپ ءَ اوشتوک اَت یک زیبائیں جنکے ءَ تہا پُترینت و وت دروازگ ءَ بَست و درشت ۔ اکبر ٹوہنیت کہ فاروق ہم بئیت و ڈانس بچاریت بلے فاروق ءِ اے کار نہ اَت کہ آ مہلوک ءِ وشیانی تہا ہور بہ بیت۔ آئی کار سپلائی اَت و اے کار ءِ تہا آ ماہر اَت کہ نوں وتی کار ءِ پیلوی ءَ رند آ درشتگ ات وہدیکہ ڈانس بہ ہلیّت تو آہما دمان ءَ کئیت۔ جنک ءَ زوریت و بارت و آئی گِس ءَ پجارینیت کہ پدا وتی مُزد ءَ گریت کہ نہ آراگوں جنک ءِ حسن ءَ سروکار اِنت و نہ کہ آئی ءِ دگہ واہگ ، ایوک کہ آ را آئی مزد برسیت و بس…

جنک ہردو سنگتانی دیما ڈانس کنان و تں ایر ڈانس کُرت۔ اکبر ڈانس ءَ چاران بُوت۔ و پسند ہم کُرت بلے آئی فکر گوں فاروق ءَ اتنت کہ آہمے جنک ءَ آؤرتگت۔ چہ کُجا؟ اے جنک ءِ ماس و پِس کُجا نندنت؟ ۔ فاروق چون آیان گوں مُلاقات کُرتگ و چون اے دُرائیں کارو بار ءِ تہا آوتی یک ہندے جوڑ کُرتگ ؟ و چون جنک ءِ ماس و پِس ءَ اَعتبار اَستت کہ فاروق آیان پہ ڈانس ءَ برگا اِنت نہ کہ پہ دگر چیزے ءَ ؟ یاکہ زر ء، چولانی بہر ء کنگ ءِ حاطرا؟۔

ڈانس ہلاس بُوت تو واحد فاروق ءَ موبائیل ءِ سرءَ لوٹائینت و دمانی تہا فاروق رَست، دروازگ پچ بُوت و گوں دروازگ ءِ پچ بوئگا جنک ءِ چم پچ بُوتاں۔ چوکہ بگیر چہ فاروق آئی چمانی روشنائی گار ببیت! ۔ فاروق جنک ءَ زُرت و بُرت بلے واحد آ را پرمات کہ جنک ءِ سر کنگ ءَ پد بیت و گوں آیان ڈِنر بکنت۔

واحد و اکبر ہردو حال احتان و لابی ءِ تہا نِشان وُ فاروق ءِ راہ چار بوتاں۔ ہمے دمان ءَ واحد ءَ یک فون ئے اَت وہدیکہ فون بند بُوت تو آ اکبر ءَ گُشت: کہ نوں ترکستان ءِ یک ٹونی ءِ کراچی پیسر بُوتگ و یک ہوٹل ءِ تہا داشتگنت کہ باندا دو ئی بنت کہ اے مردم ایکسپورٹ اِسپورٹ ءِ کاروبار کننت کہ نوں آئی واقف کار ءِ گوشگا اَنت کہ آوتارا ہوٹل ءَ سربکنت کہ کاروبار ءِ سلسلہ ءَ گوں آیان گپ و تران بکنت کہ بلکنا مزنین ڈیل ءِ پمیشا ہموداں رہیں۔ فاروق کئیت تو شُما چائینز ریستوران ءَ بروت۔ من ہموداں شمارا کنٹیکٹ کنین۔

واحد درشُت تو اکبر فاروق ءِ اِنتزار ءَ کُرت کہ یک دم ئے ءَ رند وہدیکہ فاروق اَحت تو اکبر آ را حال دات و چائینز ریستوران ءِ نیمگ ءَ رادگ بُوتاں کہ نوں فاروق ءِ کار ہلاس بوتگت۔ آ وتی مزد ءَ چہ جنک و چہ واحد گپتگت و نُوں آ رام ءِ سرءَ وتی ایدگہ دنیا داری ءِ کارانی تہا دست گٹ بُوتگنت۔

فاروق وتی کار ءَ حلائینگ ءَ اَت وہدیکہ دیمے سیٹ ءَ گوں آئی جُفت اکبر نِشتگت۔ اکبر ءَ نہ سُجت کہ گوں آئی چے گپت بجنت۔ اے ہما روچ اَتاں کہ اکبر دُنیا ءَ جتا جتائیں مذہبانی مطالعہ ءَ کنگا اَت و خُدا ءِ باروا زانگ لوٹیت ، روح ءِ باروا زانگ لوٹیت، مرک ءَ پد زندگ بوئگ ءِ فلسفہ ءِ باروا فکر جَت، پمیشا آ لوٹیت کہ آ وتی حبر ءَ چہ ہمے گپان بکنت بلے پدا آ حیال کُرت کہ پہ فاروق اے گپ چے معنہ ئے داراَنت؟ و آ چے حیال کنت کہ آ آ را یک انچشپین راہ ءِ سرءَ بَرئگ لوٹیت کہ اُدا آئی دُرائیں پیشہ اِچ آئی دست ءَ رؤت کہ آچہ گژن ءَ مریت۔ پمیشا آوتی خُدائی شوہاز ءِ باروا گوں فاروق ذکر کنگ نہ لوٹیت ، بلے انچش کہ آ خدائی شوہازگ پکار اَت ، بلکنا فاروق ہم ہچ وتی دل ءِ تل و توکانی تہا خُدا ءَ یات کُرت ، کئے زانت؟ بلے آزانگ لوٹیت کہ خُدائی باروا یک سپلائزو یک بڑوائے ءِ چے حیال اَتاں؟ و مئے انسانانی انچشیں حیال اَنت کہ ماں چُشین مردمان بلکنا انسانیت ءِ تہا ہم شامل نہ کنن و ماں مُدام وتارا پاک صاف حیال کنن و کئے زانت کہمئے وتی کرتُوت بلکنا خُدائی نظرءَ چہ فاروق ءِ کرتوتانی ہم گیشتر سیاہ و تہار ااَنت؟ اے خُدائی فیصلہ اَنت کہ مردم ایشانی باروا اِچ گوئشت نہ کنت۔ گُڑا من پرچے فاروق ءِ کرتوتانی پد کپتگن؟ آ بزانت آئی روزگار و آئی خُدا ، من پرچے فاروق ءِ باروا اِنکس فکر مندان؟…… بلے من پمیشا فکر مندان کہ فاروق ءِ چمانی تہا یک معصومیت ءِ اَست یک صندوکین لشکہندگیں مردم ئے ءِ چون اے ڈولین روزگار کُرت کنت؟ من ءَ ہمے باور نہ اَت…… من وہدیکہ وتی جند ءِ ذاتی پراگندگی آں دیستُن تو من ءَ احساس بُوت کہ بگر چہ خُدا من وتی ہمے پراگندگی آنی تہا زندگ بُوت نہ کنین تو پمن خدائی شوہاز المی بُوت۔ چیا کہ باز مردمانی نفسیاتی ساکت انچش اِنت کہ آبگرچہ خُدا من وتی ہمے پراگندگی آنی تہا زندگ بُوت نہ کنین تو پمن خُدائی شوہاز المی بُوت ، چیاکہ باز مردمانی نفسیاتی ساخت انچش اِنت کہ آبگرچہ خُدائی تصور و حیال حورک و حالی شُمار بنت ۔ و اے حورک و حالی بوئگ پہ لہتین مردماں سک تُرسناک اَنت پمیشا چُشین جورک و ہالی اَتن دما غان ایوک ءَ خُدا پہر کنت و ایشان خُدا پمیشا رسیت کہ آ حدا ءَ لوٹیت وہدیکہ باز دماغ اَنچشین اَنت کہ آیانی ساخت ءِ تہا چُشین حورک و حالی اِیں مُطہرے نیست پرآیان خدا ءِ بوئگ و نا بوئگ اِچ معنہ ءِ نہ داریت بلکنا فاروق ءِ دماغ ءِ ساخت ہمے پیما اِنت تو آ آ را خُدا ءِ ضرور ت نیست، کئے زانت؟ بلے پمنّ اے ڈول حیال کنگ سک عجب اِنت کہ من خُدا ءَ شوہاز مکنین، من ءَ خُدا پکار اِنت چہ جائیکہ خدا ببیت یا کہ مبیت، من ءَ خُدا ءَ شوہاز کنگ اِنت، المی کنگی اِنت ، من وتی دُرائیں زند ءَ پرے یک حیال ئے ءَ قُربان کنگ لوٹین کہ من خُدا ءَ بزانین چیا کہ من خُدا ءَ زانتُن چو بگوش کہ وتارا زانتُن ، چیا کہ منی دماغ ءِ ساخت، ایشی دروہشم ایشی جوڑ بوئگ ہمے پیما بُوتگ کہ من وتی زند ءِ یک ساعت ءِ ہم بگرچہ خُدائی حیال ءَ گوازینت نہ کنین، من ءَ سائنس ءِ باروا معلوم اِنت کہ سائنس خُدا ءَ نہ منیت، بلے سائنس اِچ ایشی انکار ہم نہ کنت سائنس قُدرت ءِ یک پہنات ئے ءِ باروا تجربہ و تصدیق ءَ رند ہما چیزئے ءِ بوئگ و نا بوئگ ءِ باروا بیان دنت، بلے سائنس اے پراہین دُنیا ءِ باروا بے بس اِنت، خاصکر نیکی و بدی جوانی و خرابی  و شری و گندگی ءِ باروا علم ءِ چمگ چہ یک اگہ ہندے ءَ پاد کاینت۔ …… بلے من عقلی این بحثانی تہا کپگ نہ لوٹین ، منی گُشگ ہمیش اِنت کہ منی نفسیاتی ساخت ہمے پیما اِنت کہ من ءَ خُدائی شوہاز اِنت کہ منی نفسیاتی ساخت ہمے پیما اِنت کہ من ءَ خُدائی گیشتر لوٹ اِنت اے منی قوت ادادگ ءِ تہا پوشیدگ اِنت کہ من نہ زاناں کہ اے چے پیما اِنت بلے اے پمن انچش اَست چوکہ برئکشانیں روچ! مئی عقل گوشیت کہ اے نیست بلے منی عقل محدود اِنت وہدیکہ منی اِرادہ ازلی و ابدی۔ دُنیا بلکنا اِرادگ ءِ تہا چلیت ، منی اِرادگ ہمیش اِنت کہ من خُد ءَ شوہاز بکنین گُڈا اے پمن نیست۔ وہدیکہ من وتی جند ءِ تربیت ، ردوم و علم ءَ پد وتی نفسانی ساخت ءَ زانت گین کہ پگر چہ خدا اے حورک و حالی اِنت نوں من بحث نہ کنیں کہ اے چے پیما اِنت ، بلے پمناے یک ناکٹوکین وشی ءِ حبر ے کہ من وتی ارادگ ءِ تہا آزات ان و من انکس آزات ان کہ من خدا ہم شوہاز کُرت بکنیں۔ خُدا! گُڈا چے فاروق اے شوہاز ءَ اَنچش نہ کنت؟۔چے آئی آزاتیءِ جذبہ مرتگ؟ پرچے آ پہ وتی لاپ ءِ حاطرا یک انچشین پیشہ ءِ اِختیار کُرتگ کہ آ را چہ خدا دور بُرتگ؟ کئے زانت کہ چہ خدا کئے نزینک اِنت؟ و کئے دور اِنت ۔ بغداد ءِ ہما مسترین صوفی ءِ باروا کئے نہ زانت کہ آ پہوتی سفر ءَ رادگ بُوت تو شپ ءِ صحرائے یک مسافر خانہ ءِ تہا یک ورنائے سوب ءَ گوں آئی ہم سفر بُوئگ لوٹیت۔ بلے صوفی آ ءِ را گوشیت کہ آئی سفر ریگستان ءِ تہا اِنت کہ آ ایشرا پُجت نہ کنت، بلے ورنا ضد کُرت وسترین صوفی ہمراہ بُوت ۔ راہ ءِ تہا راشن کُٹت تو ورنا ءَ تژن و گُژن ءَ زُرت۔ صوفی دُعا کُرت و ورنا ءِ حاطرا ڈول ڈولین ورگ ءِ چیزاَنت۔ دوارگ آروان بُوتان بلے رہد گوزگا گوں ورنا پد اتہنی و گژنگی بوت و صوفی ءَ دست ءَ بست کہ دُعا بکنت بلے صوفی ءَ غصہ اَہت و آ ورنا ءَ چہ وت ءَ دور کُرت۔ صوفی وتی زکر ءِ تہا روان اَت۔ و آوتی ورنا ہم سفر ءِ پرواہ نہ کُرت۔ بلے وہدیکہ چُک پروشت تو ورنا ءِ دیما ڈول ڈولین چیزاِیراتاں آ ورئگا اَت۔ صوفی ءِ حیال اَت کہ خُدا ایوک ءَ گوں آئی گون اَنت، بلے آ تو بہ کُرت کہ خُدا گوں ہر کس ءَ گون اِنت۔گُڈا چے من اگاں فاروق ءَ جُست بکنین کہ آ خُدا باروا چے حال کنت۔ تو آئی پسو چے بیت؟

……اکبر وتی حیالانی تیا گٹ و گر فتار اَت۔ وہدیکہ عروس البلاد کراچی ءِ پچین سڑک و راہ آئی دیما روشن اَتاں۔ فاروق اِچ گپ کنگا نہ اَت و انچش لشکہندگ اَت و آہر دو خُدائی دیما لوچ و لگڑ اِتاں، ہر دو راز اِتاں، ہردو گُناہ گار اَتاں، ہر دوکانی سیاہین ماضی آہانی دیم اَت، وہدیکہ یکے چہ وتی سیاہ کاریان تنک خُدائی شوہاز ءَ پہ درکپتگت و دوئمی بلکنا ہمے سیاہ کاریاں چہ خُدائی نیمگ ءَ پہ وت ءَ قبول کُرتگت۔ ہر دو نابزانت اَتاں، ہر دو چہ وتی انجام ءَ بے خبر اَتاں و ہر دوکان خدا تنے وہدی زندگ داشتگتت وہدیکہ یکے لوٹیت کہ آ خُدا ءَ بزانت کہ اِچ ایشی پیش خدا آ راچہ دُنیا ءَ بزوریت!۔

پدا اکبر ہمت کُرت و فاروق ءَ جُست کُرت؛ ’’تو وش ئے؟‘‘ و فاروق حیران بوت۔ اومن وش اُن، خدا ءَ منءَ ہر چیز داتگ۔ اکبر ءِ گوش توار کُرتان۔ ایشی قبلہ ایش اِنت کہ ایوک ءَ من خُدائی شوہاز ءِ تہا نہ اَن۔ بلکنا فاروق ہم خدا ءَ منیت۔ گُڑا فاروق پمن مردم پہ وت ءَ چشین پراگندہ گین راہ ءِ پرچے شوہاز کُرتگنت؟ تو اے دُہندہ ءِ تہا کدی احتگئے؟ اکبر ءِ جُست سک و یکدم اَت و ایشی جُست ءَ مکن فاروق پسو دات و پدا حندان گوشت، لاپ ، آ وتی لاپ ءِ نیمگا اِشارگ کُرت۔ بلے لاپ ءِ حاطرا دگہ روزگار اَست، اکبر ترینت، او فاروق گوشت بلے منی کسمت ءِ تہا ہمیش اَت ۔ منءَ اے دوست نہ اِنت بلے من نوں من اِچ ایشی درکیت نہ کنین، نوںہر چیز خدا پمن کُرتگ۔ من ءَ شُکر اِنت، یکوار پدا خُدا ءِ باروا چہ فاروق اُشکینگ ءَ رند اکبر بوشست بُوتہ ۔ و نہ زانت کہ چے بگوشیت ۔ و پدا ہمت کُرت و گشان بوت۔ تئی رنگ و دروہشم وڑ و ڈول انچش اِنت کہ ترا ے کاروبار ءِ تہا بوئگی نہ اَت۔ گُڈ ا تئی حیال ءَ کُجا بوئگی اَت؟ فاروق لشکہندگ لشکہندگ جنت: ’’ترا پروفیسر بوئگی اِنت‘‘ بلے من اِنکس نہ ونتہ گن، تو چنکس ونت گہے؟ دہ جماعت پاس، فاروق پسو دات و اکبر چپ بوت۔ چوزگیءِ سبزین روشنائی ءِ آئیگ ءَ گون آروان بوتان۔ و فاروق گُشت کدی کدی من حیال کنین کہ من وتارا زر ءِ چولانی بہر بکنین۔ پرچے ؟ اکبر جُست کُرت و فاروق پسو دات، پمیشا کہ من ءَ خُدا یک بچک ئے داتگ کہ آئی عُمر پنچ و شش سال اِنت بلے آکینسر ءِ مریض اِنت و اسپتال ءِ تہا داخل اَنت ئُ آئی علاج اینکس گران اِنت کہ من مجبوران کہ ہمے دہندہ ءَ بکنین، من نہ لوٹین کہ من بے اولاد بیان و منی بچک لمبریت و پرآئی حاطرا من اے دہندہ ءَ کنین، لہتین منی سنگت اِنت کہ واحد صاحب ہم ایشی تہا ہور اَنت کہ منی کُمک ءَ کنت ، من پر ہر کئی ءَ اے کار ا نہ کنیں لہتین سنگتانی دل وشی بیت و منی کار ہم چلیت، و خُدا منی روچان گوْازینگ ءَ اِنت، بلے من پہ وتی بچ

ءَ پریشان اُن و من حیال کنین کہ دوئمی آنی دل وشی ءِ تہا بلکنا خُدا اِچ من وش ببیت و منی زہگ ءَ جوڑ بکنت……

آ دیست کہ فاروق ءِ چمانی تہا اَرس اَحتاں و ایشان ٹشو پیپر ءِ تہا صاف کُرت…… من ءَ خُدا سرءَ بہر وسگ و سکہن اَست ہما خُدا کہ منی بچ ءَ پیدا کُرتگ ہما آ ءِ را صحت دنت… آ مزنین خُدائے اکبر چپ بُوت بلکنا نوں آہم گرئیگا اَت، بُرز خُدا ہر دو گنہ گاران چاران اَت، بُرز خدا ہردو ا گنہ گاران چاران اَت کہ ہردو خدا ءَ لوٹیتاں۔

ہما شپ اکبر ءَ تاں دیر واب نہ یات۔

 

 

 

٭٭٭

 

 

 

جواب لکھیں

آپ کا ای میل شائع نہیں کیا جائے گا۔نشانذدہ خانہ ضروری ہے *

*