تازہ ترین
ur
بنیادی صفحہ » آزمانک » کُہت…..غلام نگوری بحرین

کُہت…..غلام نگوری بحرین

وتی لوگ ءِ دیمءِ کاپر ءِ چیرا منا سرجاہے سرءِ چیرا اَت و کتابے وانگا اِتاں کہ اناگاہ منی گونڈو تچان ءَ اَتک و منی دیما اوشتات……’’ابّا ، پمن سائیکلے بگر……‘‘ آئیءَ گُشت و پدا وتی گین پُرکنگا لگّت۔

من کتاب ءِ دپ بند کُت و آئی ءَ چارگ ءَ لگتاںَ چہ تچگ ءِ سبب ءَ آدْراجیں گین کشّگا اَت۔ منی چم آئی ءِ دیم ءَ سکّ اِتنت و دنیگہ من آئی ءِ گپ ءِ پسوّ نہ داتگ اَت کہ پدا آئی ءَ گشت……‘‘ بابُل ءِ پت ءَ ، پہ بابل ءَ سائیکلے گپتگ باریں……؟؟‘‘

’’شرّاِنت منی چُک! من ہم پہ تو سائیکلے گراں……‘‘ من مُدام ءِ وڑا یکرندے پدا ہمے یکیں پسو دات۔

’’بلے ، کدی گرئے، تو ہر روچ ہنچو گشئے…‘‘ آئی ءِ گالوار ءَ بے صبری ہوارا َت۔

’’اَنیّ منی گورا زرّ نیست ، من پگار کناں گُڈا تئی سائیکل ءَ گراں……‘‘ من آئی ءِ چماں چاران ءَ سُبک سُبک ءَ گُشت۔

’’اِناّں ، اِناّں، مرچی بگرئے،اَنیّ بگرئے…… بابُل ءِ پت ءَ باریں مرچی گپتگ……‘‘ آئی ءِ گالوار گریوگ ءِ وڑا بوت۔

’’بابُل ءِ پت ءِ گورا زرّ اَست۔ منی گورااَنیّ نیست، تو اِشتاپ مکن من پگار کناں۔ چہ بابُل ءِ سائیکل ءَ شرتریں سائیکلے پہ تو گراں……‘‘

من دست آئی ءِ سرا اِیر مرزِت۔

’’بابُل ءِ پت ءِ گورا زرّا َست ……؟‘‘ آئی ءِ کمّے پگر کنگا پد گُشت

’’ہؤ، بابل ءِ پت ءِ گورا زرّ اَست……‘‘ من دراّئینت۔

’’بابل ءِ پت ءَ پگا ر نہ کنت، آئی ءِ گورا ہنچو زرّ اَست……‘‘ من گُشت۔

’’گُڈا بابل ءِ پت ءَ زرّ کئے دنت……؟ آئی ءَ جُست کُت یک کسرہے من نزانت کہ چے بُگشاں……‘‘ بابل  ءِ پت ءَ زرّ کئے ءَ داتگ؟؟…… بابل ءِ پت ءَ زرّ اللہ ءَ داتگ……‘‘ اناگاہ منی دپ ءَ دراَتک۔

’’اللہ ءَ داتگ…؟؟ ‘‘ آئی ءِ گالوار ءَ حیرانی ہوار اَت۔ کسترہے خیال کنگا پد، پہ دلوارگیں وڑے گشت ئے۔ ’’اللہ ترا زرّ نہ دنت……؟؟ ‘‘

’’ہاں، …… بلے …… من زرّ بلوٹاں۔ اللہ منا ہم زرّ دنت……‘‘ کمے بہ و بِکڈّ بیگا رند من گُشت۔

’’گڈا بلوٹ…… ‘‘ آئی ءَ پہ اِشتاپی گُشت۔

’’شریں ، من مرچی زرّ لوٹاں…… بلے ہنچو زرّ لوٹئے اللہ زرّ نہ دنت اللہ زرّ اں راہ دنت۔ چار ، پنچ روچ لگیت……‘‘ من دیست آچہ سائیکل ءَ بے ہیال بیان اِنت و جُست و پُرس ءَ دلگوش اِنت۔ چُشیں جُست و پُرس آئی ءَ سک وش بیت۔ ہمے سبب ءَ مات ءَ آئی ءِ نیم نام’’پوتار‘‘ بستگ اَنت۔ ہر وہد کہ منی گورا نِشت آئی ءِ جُستاں کُٹگّ نزانت……’’ابّا ، تئی بروت پہ چے اسپیت اَنتـ ابّا ترا چشمک چیا چمان اِنت؟ ابّا ترا ریش چیا پِر نیست؟ بابل ءِ پت ءَ پرچہ ریش پِر؟ اے چیز پرچہ اِے وڑا اِنت…… آ چیز پرچہ آوڑ اِنت……؟‘‘  داں منت زہر نہ گپت و ہکلّ نہ کُت آئیءَ جُست کنگ بس نہ کُت… بلے مرچی من وش ِاِتاں کہ گیشتر جُست بکنت داں سائیکل ءَ بے ہیال بکنت۔

’’ابّا ، اللہ کُجا اِنت……؟؟ ‘‘ اے جُست آئیءَ ہنچیں وڑے کُت گُشئے زاناں پہ اللہ ءَ کارئے اَست اَت۔

’’اللہ بُرز ءَ اِنت……‘‘ من گُست و آئی ءَ یکدم بُرز ءَ چارِت۔

’’الہ سک بُرز اِنت۔ گندگ نہ بیت……‘‘منی چُش گُشگا گوں آئی ءَ یکدم سرجہل کُت۔

’’ابّا، اللہ برز ءَ اِنت…… گُڈا نہ کپیت……؟؟‘‘ کسترہے خیال کنگا پد، آئی ءَ گُشت۔

’’اِنّاں …… اللہ ءِ لوگ ہمود ءَ بر ز ءَ اِنت……‘‘

’’اللہ ءَ وتی لوگ بُرز ءَ چیا بستگ……؟‘‘ آئی ءَ یکرندے پدا بُرز ءَ چارِت۔

’’اللہ ءَ اِے خاترا وتی لوگ بُرز ءَ بستگ کہ دْراہیں دُنیا ءِ مردماں بگندیت……‘‘

’’دْراہیں دُنیا ءِ مردماں پہ چے ……؟‘‘

’’پہ ایشی کہ ہرکس شیطانی یا حرابیں کار کنت آئی ءَ دوزہ ءِ آس ءِ تہا چگل دنت……‘‘

’’ابّا ، دوزہ کُجا اِنت……؟؟‘‘ آئی ءَ منی چمانی تہا چارت و گُشت و من چہ آئی ءِ گالوار ءَ تُرس مارِت۔

’’ہنیّ من اِے کتاب ءَ وانگا یاں۔ ترا باندا گُشانگوں…… ہنیّ تو برو لئیب کن……‘‘ من کتاب ءِ دپ پچ کُت و وانگ ءِ وڑ ءَ چک سک دات اَنت من ہمے پگر کُت کہ منی آچہ سائیکل ءَ بے ہیال اِنت…… بلے آبے ہیال نہ اَت۔

’’اِناّں ، من لئیب نہ کناں۔ بِریں پمن سائیکلے بگر……‘‘ آئی ءَ چو گریوگ ءِ وڑا گُشت۔

’’توانیّ برو۔ باندا تئی سائیکل ءَ گراں……‘‘ من آرد دیگ ءِ جُہد کُت۔

’’اِنّاں، اِنّاں، اِنّاں ، …… انیّ بِریں…… انیّ بریں …… ‘‘ نی آ گریوگ ءَ لگّت۔

’’تو مگرے ہنیّ منا زرّ گون نیست، من گُشاں باندا گران ءِ گڈا گران ءِ ‘‘ من کمّے تُرند گُشت۔

’’اِناّں ، اِنّاں ، اِناّں …… تو دروگ بندئے۔ ‘‘ آہم تُرند گریوگ ءَ لگّت۔ پدا تُرند تر…… و پدا لگتّگی جنگا لگِّت۔

’’شریں …بگرئے…‘‘ من گُشت و کتاب دیما کُت۔ گریوگ ءِ میان ءَ اناگاہ آئی ءَ منی کتاب چانپ اِت و پدا وتی پادانی دیما ماں زمین ءَ جَت۔ و منی شیطان حراب بوت۔ من پاداَتک و شہماتے جَت۔ منی شہمات آئی ءِ دیم ءَ تُرند لگّت۔ آ اوشتاتگ اَت۔ شہمات ءِ لگّگا گوں دیم پہ چیر کپت آکپت بلے ہمے دمان ءَ پاداَتک …… و نزرے منا چارگ ءَ پد، لوگ ءِ نیمگا تچاں بوت۔ منی چم آئی ءَ سک اِتنت، داں آ لوگ ءِ تہا پُترت۔ اے منی اولی رند اَت کہ من آ شہماتے جت۔ چد و پیسر ، آمنا تُرند ہکلّل کنگا ہم دل نہ بیتگ اَت۔

چہ آئی ءِ جنگا من سک پشومان بیتاں۔ آمنی یکیّں چُک اَت گوستگیں ماہ ءَ آئی ءِ عمر ءَ پنچ سال سرجم بیتگ اَت۔ اے سئے ماہ اَت کہ آپہ سائیکل ءَ تلوسگا اَت… و چُش ہم نہ اَت کہ من نہ لوٹت پرائی ءَ سائیکلے بگراں۔ سائیکلءِ گرگ بلکیں چہ آئی ءَ گیستر منی واہگ اَت و ہر وہدیکہ آئیءَ سائیکل ءِ نام گپت۔ منی دل ءَ دردے چست بوت۔ بلے ہیٹ اِنت نیستی ءَ ، و ہیٹ بات بے وسی ءَ۔ منی وتی یکیّں چُک ءِ یک گونڈیں تماہے ءِ دیما بے وسّ اِتاں۔

اولی رند ءَ کہ آئی ءَ سائیکل ءِ لوٹ کُت۔ من ادارگ کُتگ اَت کہ اے ماہ ءِ پگا ر ءَ کناں۔ چہ درستاں پیسر، پرائی ءَ سائیکلے گراں۔ بلے پگار ءَ انگہ ہپتگے پشت کپتگ اَت کہ دکاندار داد رحمان ءَ منا یکروچے لوٹائینت وُ گُشت ……‘‘ ماسٹر صاحب! اے ماہ ءَ پگا ر کنئے منی دکان ءِ سرجمٰں واماں بدئے کہ من پہ دکان ءَ مال بندگ ءَ کراچی ءَ روگایاں۔ اے بابت ءَ من وتی دراہیں وامدار کڈن کتگ اَنت… ‘‘ و منی خیال ءَ اے سہت ءَ  آوتی واماں لوٹگ ءَ نہ اَت گُشئے منی چُک ءِ سائیکل ءَ پچگر گا اَت۔

دومی ماہ ءَ اناگاہ منی چُکانی مات ءِ گُٹّ پاداَتک ، بازار ءِ بلوچی دوا و درماناں گستر کُت۔ گُڈ سرا من لاچار بوت و تُربت ءَ بُرت و ہمنچک گنج بیت کہ سرماں کراچی ءَ نہ کپت…… سیمی و گوستگیں ماہ ءَ منی مکہیّں مات ءَ مارا و اِے کوڈئیں دُنیا یلہ دات۔ البت اِے ماہ ءِ پگا ر ءَ انگہ دہے روچ پشت کپتگ اَت و انگہ خیر و سلامتی اَت۔

’’اے ماہ ءَ ہرچی بیت، بہ بیت، تُری زمین و آزمان بڈّوک اَنت من پہ وتی چُک ءَ سائیکلے زیراں……‘‘ من ماں دل ءَ خیال کُت و وتی گُڈّی فیصلہ کُت۔ لوگ ءِ نیمگاچمّے چارگ ءَ پد، پاداَتکاں۔کتاب من ہمد ءَ کاپر ءِ چُک مِنکّے ءِ جمک ءَ دات و چہ کاپر ءَ ڈنّ دراَتکاں۔ وہد جہلیں عصر اَت۔ یکبرے من خیال کُت کہ رواں گونڈو ءَ وشّان کناں بلے پدا من خیال کُت کہ اگاں من ہِنّی آئی ءَ وشّاں بکناں آزلمّ پدا سائیکل ءِ لوٹ ءَ کنت و من درد باں پمیشکہ من آئی ءِ وشّانی ءِ خیال یلہ دات و بازار ءِ دراجی ءَ راہ گپتاں۔ شُتاں کمے محمود ءِ گورا نِشتاں محمود ءَ چار و پنچ کس ءِ پُچوک شُت ا۔نت و لہتے نوکٰں راز پاشک کُت۔ پدا شُتاں کمّو ملنگ ءِ گورا اُوشتاتاں۔ ملنگ ءَ گوستگیں وہد ءِ مہر و تپاکی گیر آؤرت و ہنیگیں وہد ءِ بے مہری ءِ زنگ جَت۔ چہ ملنگ ءَ پد، من ترّاں ، تران ، مغرب ءِ بانگ ءَ کمّے ساری تر لوگ ءَ واتر کُت۔لوگ ءِ دپ ءَ منی چُکانی مات اوشتاتگ اَت۔ آئی ءَ منی گندگا گوں دراّئینت…‘‘ تو مئے چُک چیا جتگ…؟‘‘

’’انّی کُج اِنت…‘‘ من اِیدیم و آدیم چارگ ءَ پد ، گُشت

’’لوگ ءَ تہت سرا وپتگ گوں تو زہر اِنت۔ داں تو جتگ ہما اِنت وپتگ پاد ہم نئیت……برو وشّان ئے کن……‘‘ منی چکّانی مات ءَ منا میاریگ کُت۔ من ہچ نہ گُشت و لوگ ءَ پُترتاں منی چکّانی مات ہم منی رند ءَ پُترت گوں من دیست آتہت سرا وپتگ و چادرے سر داں پاداں پرانت ئے ……‘‘ من ترا جتگ …… تو گوں من زہرئے……؟‘‘ من آئی ءِ سریناں نِشت و دست آئی ءِ پشانیگ ءِ سرا اِیر کُت من دیست ءَ گرمی یے چست بوت۔ من دست چست کُت و چاریں لنکُکانی پُشت آئیءِ گردن ءِ سرا اِیر کُت۔ آئی ءِ گردن ہم گرم اَت……’’ اِے وَپتیگ اِنت…؟‘‘

من وتی چُکانی مات ءِ نیمگا چارِت و گُشت۔

’’ہاں، تپیگ اِنت…؟ گنداں ہم بیگائیگ اِنت وپتگ۔ پاد نئیت‘‘

من چکانی مات ءَ پہ حیرانی گُشت۔

’’من رواں میڈیکل اسٹور ءَ تپی درمانے گراں…‘‘ من گُشت و پہ رؤگا پاداَتکاں بلے منی لوگبانک ءَ چو گُشان ءَ منا اُوشتارینت کہ …‘‘ تو صبر کن۔ ماہل ءِ گونڈو ہم زیک تپیگ بیتگ من رواں جُست ئے کناں بلکیں آئی ءِ گورا تپی درمان بیت……‘‘۔

’’شرانت ، زُوت برو……‘‘ من گُشت و آہمے دمان ءَ چہ لوگ ءَ دراَتک ’’بابا، تو تپیگ بیتگ ئے گُڈ ا پرچہ مات حال نہ دات……‘‘ من پدا آئی ءِ سریناں نِشت ودست آئی ءِ پیشانیگ ءِ سرا اِیر کُت آئی ءَ منا چمّے چارِت وت بلے منی گپ ءِ پسّوئے نہ دات۔

’’انّی شپ اِنت۔ دکان بندا ِنت، من باندا سُہب ءَ مہلہ رواں پہ تو سائیکلے زیراں…شرانت منی چُک!…‘‘ آئی ءَ منا چارِت و پدا وتی سر پہ ’’شرّیں ‘‘ سُرینت۔

’’تئی چے درد کنت…؟‘‘ من جُست کُت۔

’’سر‘‘ آئی ءَ وتی سر دست پِرکنان ءَ گُشت۔

’’تئی مات شُتگ درمان ءَ کاریت۔ درمان بور، سر وش بیت…‘‘ من گُشت و نرم نرم ءَ آئیءِ سرا پرنگ ءَ لگتّاں۔ و ہمے سہت ءَ آئی ءِ مات ءَ درمان دست ءَ اَت و پُترت……‘‘ بزیر، چمچی یے ئے ئے ……‘‘ آئی ءَ درمان منی نیمگا شہاران ءَ گُشت۔ من درمان پچ کُت و چہ درمان ءِ دپیگ ءَ پُرّے دات۔ بلے داں پورئیں ساعتے گوست۔ آئی ءِ تپ کم بیگاّ نہ اَت۔ بلکیں اناگہ تُرند تر بیان اَت۔

’’اے درمان ءَ ہچ کار نہ کُت۔ چُک ءِ تپ اِنگہ تُرند تر بیان اِنت۔ من رواں ڈاکٹر ءَ کاراں…‘‘ چہ شام ءَ پد ، من گوں وتی چکّانی مات ءَ گُشت۔

’’دگہ چمچی یے بدئے ئے و بچار، اگاں تپ ئے نہ سِست گُڈا سُہب ءَ ڈاکٹر ءَ بیار……‘‘

منی لوگ بانک ءَ درّائینت۔

’’اِنّاں ، اے درمان ءَ پائدگ نیست۔ من ہنیّ رواں……‘‘ من گُشت و پاداَتکاں ڈاکڑے مئے وتی بازار ءَ اَست اَت۔ آئی ءِ لوگ کمے گِستا و بازار ءِ دومی سرااَت وہدے من ڈاکڑ ءِ لوگ ءَ سر بیتان و دروازگ جت۔ دروازگ ڈاکٹر ءِ جند ءَ پچ کُت ……’’ماسٹر صاحب! خیراِنت…؟‘‘ منی گندگا گوں آئی ءَ درّائینت۔

’’منی گونڈو تپیگ اِنت……‘‘

’’تو بوشت۔ من رواں وتی درمانانی بیگ ءَ کاراں ……‘‘ منی گپ ءِ اُشکنگا گوں ڈاکٹر لوگ ءِ نیمگا پچترّاِت۔ و پدا ہمے دمان ءَ آئی ءَ وتی بیگ گون اَنت و اَتک ما ہمراہ بوت و منی لوگ ءَ اَتکیں۔

’’تئی گونڈو ءِ تپ تُرنداِنت……‘‘ ڈاکڑ ءَ آئی ءِ پیشانیگ ءِ دست پِر کنگا پدگُشت……‘‘ من ہنیّ انجکشنے جنان ئے۔ بلے اگاں شپ ءَ تپ ئے کم نہ بوت۔ گڈا سُہب ءَ اِسپتال ءَ بیارئے……و یک پُچّے ترکن و دم پہ سہت پیشانیگ ءِ سرءِ ایر کن چُش کنگا ائی ءِ تپ ءِ تُرندی کم بیت……‘‘۔

سوچن ءِ جنگا پد من ڈاکڑ ءِ بیگ زرت و ڈنّ ءَ دراَتکیں ڈنّ ءَ من دو صد کلدار آئی ءِ نیمگا شہاؤرت بلے زرّانی شہارگ ءِ سہت ءَ منی دست کمّے درْہت پرچیکہ ڈاکڑ ءِ لوگ ءَ آرگ ءِ فیس پنچ صد کلدار اَت و منا تُرس اَت کہ بلکیں آمنی اِے دوئیں صد کلدارانی مزیریت…… ڈاکڑ ءَ یک نزرے منی شہار واتگیں زرّانی نیمگا چاراِت و پدا منا روک ، روک چارگ ءَ پد، پہ ناکامیں دلے زرّزُرت اَنت و پدا پہ تُرندیں گاماں وتی لوگ ءِ نیمگا راہ گِپت…… من پدا لوگ ءَ پُترتاں۔ داں ساعتے گوست گونڈو ءِ تپ ہما وڑ تُرنداَت۔ من پُچ ترکُت و دم پہ سہت آئی ءِ پیشانیگ ءِ سرا اِیر کُت۔

شپ ءِ ساعت ءَ آئی ءِ تپ کم ترّاں بوت۔ اے میان ءَ من پُچّ ءِ تر کنگ و آئی ءِ پیشانیگ ءَ پِر کنگ بس نہ کُت۔ سُہب ءِ پنچ ءَ آتپ ءَ پہک یلہ دات بلے نیم ساعت ءَ رند، آپدا تپ ءَ گراں کُت۔ شش و نیم ءَ منی چکّانی مات ءَ چاہے گراست۔ من چاہ وارت و چادر بڈّ ءَ کُت پاداَتکاں۔

’’تو باریں چادر بڈ ءَ کُت…؟‘‘ من چکانی مات ءَ چہ من جُست کُت

’’من رواں سائیکلے گراں…‘‘ من دراّئینت۔

’’بلے دنیگہ مہلہ اِنت۔ انگہ دُکان بنداَنت۔‘‘

’’من پاداناں۔ اگاں رہا ءَ مناگاڈی یے ءَ چست نہ کُت۔ پہ پاد نیم ساعت ءِ راہ اِنت۔ من داں سائیکل ءِ دُکان ءَ بِرسان تان آ وہد ءَ دکان پچ بیت…‘‘ من دراّئینت۔و منی لوگ بانک ءَ منا چارِت و پدا ہچ نہ گُشت۔

’’تئی پُتینکاں زرّ و مرّ نہ کپتگ…؟‘‘ من وتی کیسّگ ءِ زرّ کش اِت و حساب کنگا پد، وتی لوگبانک جُست کُت…’’ منا سئے صد و بیست کلدار گون بلے سائیکل باریں چنچک ءَ اِنت…‘‘ من زرّ پدا کیّسگ ءَ کتنت و وتی لوگ بانک ءَ پہ دلوارگیں وڑے چارگ ءَ لگتّاں۔ آئی ءَ ہچ نہ گُشت و پاداَتک وتی پیتی ئے پچ کُت۔ کمے پٹگّا رند، لہتے ہوریں زرّ ئے منی دست ءِ دل ءَ ایر کپت و گُشت ئے …’’ منی گوْرا ہمیش اِنت…‘‘ من زرّ حساب کتنت۔ یک پنجاہی و لہتے دہی و پنچی ، درستی یک صد و بیست کلدار اتنت۔

من اِے زرّ و وتی کیسّگ ءِ زرّ یکجا کُتنت۔ پدا شتاں گونڈو ءِ پیشانیگ دست پِر کُت آئی ءَ انگہ تپ پِر اَت بلے سک تُرند نہ اَت۔

’’من رؤگا یاں پہ تو سائیکلے گراں…‘‘ آئی ءَ منا چارت و ہچ نہ گُشت بلے من دیست منی چرے گپ ءَ آئیءِ دیم روژناہ ترّاِت۔ من آئی ءِ پیشانیگ چُک اِت و چہ لوگ ءَ دراَتکاں۔ دگّ ءِ کش گپت و بل ءَ رؤگا اِتاں۔ راہ ءَ من ہمک گْوزوکیں گاڈی پہ دلمانگی چارِت کہ بلکیں منا چست بکنت بلے منا کس ءَ چست نہ کُت۔ سہت ہپت ءَ من دُکان ءِ دپ ءَ سربیتاں۔ دُکان دُنیگہ بنداَت۔ من دُکان ءِ دپ ءَ نِشتاں۔ ہپت و نیم ءَ رند، دکان ءِ واہُندا ِتک۔ سلام ءَ پد ، دُکان ءِ کُبل ءِ پچ کنان ء َآئی ءَ درّائینت …‘‘ ماسٹر صاحب! تو مرچی مہلہ…‘‘

’’ہؤ…‘‘ من آئی ءِ گپ سرجمی ءَ نہ اِشت …‘‘ من پہ وتی گونڈو ءَ سائیکلے ءِ زیرگ ءَ اَتکگاں… تی دکان ء َسائیکل اَست ناں…؟‘‘ داں منی گپ کُت اِت آئی ءَ دُکان پچ کپتگ اَت و تہا سر بیتگ اَت۔ من ہم آئی ءِ رند ءَ دکان ءِ تہا پُترتاں۔

’’سائیکل اِش اَنت…‘‘ آئیءَ دست سائیکلانی نیمگا شہاردات و وت دخل ءِ نیمگا راہ گِپت۔

’’واجہ ! اے سائیکلاں یکے ءِ چنچُک …؟‘‘ من آئی ءِ نیمگا چارِت کہ نی دخل ءِ دیما کرشی ءِ سرا پہ گیگ نِشتگ اَت۔

’’ہپت صد و پنجاہ …‘‘ اے ہپت صدوپنجاہ ‘‘ آئی ءَ ہنچیں وڑے چہ دپ ءَ درکُت گشئے اے قیمت پہ سائیکل ءَ ہچ یے نہ اَت۔

’’ہپت صد و پنجاہ…؟؟‘‘ منی دپ ءِ پچ بیگا رند، ہمائی ءِ گُشتگیں گپ منی دپ ءَ دَراَتک۔

’’اے نی وَ ہلاس اَنت۔ من پیسرا ہشت صد ءَ بہا کُتگ اَنت۔‘‘ آئی ءِ سائیکلانی نیمگا چارِت و پہ پہرے گُشت و چہ کرشی ءَ پاداَتک۔ پُچ یے دست ءَ اَت ئے۔ گوں پُچّ ءَ سائیکلانی حاکاں چنڈگ ءَ لگت۔ من آئی ءِ کش ءَ اوشتاتگ اِتاں و ماںدل ءَ خیال کنگا اِتاں…’’منی کیسّگ ءِ زرّ چار صد و چِل کلدار اَنت……و اِے سائیکلاں ہپت صد و پنجاہ گُشگا اِنت… بلے سائیکل منا ہر وڑا زورگی اِنت۔ من پدا ہشکیں دستاں شُت نہ کناں…… بلے باریں اِے ادگہ زرّاں داں منی پگار ءَ صبر کنت…؟‘‘

’’او گڈا تو چے گشئے…؟ ‘‘ اناگاہ آئی ءِ گالوار ءَ منا پچدرہینت۔

’’ اِے ہپت صد و پنجاہ سائیکل ءِ گڈّی نہاد اِنت…؟‘‘ من گشت

’’ماسٹر صاحب ! من ترا انیّ گشت کہ پیسرا من اِے ہشت صد ءَ بہا کُتگ اَنت…‘‘ آئیءَ منی چمانی تہا چارِت و گُشت۔

’’بلے انیّ منا اِنچو زرّگون نیست…‘‘ منی گالوار ءَ بزّگی ہوارا اَت۔

’’انیّ ترا چنچک زرّگون اَنت…‘‘ آئی ءَ کمّے خیال کنگا پد، درّائینت۔

’’انیّ منا اِے زرّ گون اَنت…‘‘ من زرّ چہ کیّسگ ءَ درکُت و دست ءَ کُتنت۔

’’اے زرّ چنچک اَنت…؟‘‘ آئی ءَ جُست کُت۔

’’اے چار صد و چِل کلدار اَنت…‘‘ زرّانی حساب کنگا رند من گُشت۔

’’آدگہ زرّاں کدی دئے…؟‘‘ آئی ءِ چم منی دست ءِ زرّاں سک اِتنت۔

’’ہمنچُک ءَ داں پگار بکناں…‘‘ من گُشت

’’بلے وام ءِ حساب دگرے۔ گڈا قیمت ئیِ ہپت صد و ہشتاد اِنت…‘‘

آئی ءَ سائیکل ءِ زین ءِ ٹپّگا رند، منا کشوکی چاران ءَ گُشت۔

’’پگارءَ منی ہپتگے پشت کپتگ۔ پرے ہپتگ ءَ تو قیمت ءِ گیش مکن…‘‘ منی گالوار ءِ بزّگی ہوار اَت۔

’’شرانت ، گڈا تو ہپت صد و شست کلدار بدئے۔ ترا بیست کلدار انگہ کپتگ…‘‘ چو گُشان ءَ آئی ءَ منی دست ءِ زرّ چانپگ ءِ وڑا پچ گپت اَنت۔ پد ازرّانی حساب کنگا پد، گشت ئیِ…’’دگہ سئے صد و بیست کلدار ہنچو پگار کنئے، بیار ، پدا کُلہ و قاصد مہ لوٹ… من وام دیگ مرچاں بند کُتگ بلے تو شریں مردمے ئے و پدا ہپتگے ءِ حبر اِنچو نہ اِنت…‘‘۔

من سائیکل زُرت و چہ دُکان ءَ دراَتکاں و تچک ءَ شُتاں دگّ ءِ کش ءَ اوشتاتاں۔ پمے اُمیت ءَ کہ بلکیں منا گاڑی یے چست بکنت من داں پانزدہ، بیست منٹ اوشتاتاں۔ و اِے میان ءَ دو سئے گاڑی گوست من دست ہم داتنت بلے آ نہ اوشتات اَنت۔ پدا من ایکیم بوت و سائیکل کوپگ ءَ کُت دگّ ءِ کش ءَ جہلاد بیتاں۔ من انگہ دیر نہ شُتگ اِتاں کہ پشتی نیمگا یک پک آپے ءَ مارن یے جت و اُوشتات آئی ءَ منا سائیکل کوپگ ءَ دیست زاناں بزگ ئے بوت پدا ہمے گاڈی ءَ منا منی لوگ ءِ جُپت ءَ ایر کُت و وت گوست۔

من سائیکل کوپگ ءَ کُت و گوں تُرندیں گاماں وتی لوگ ءِ نیمگا راہ کپتاں۔ من سک گل اِتاں چہ بازیں گل ءَ من نزانت منی پاد چتور کپگا اَنت۔ من وتی لوگ ءِ نزیگ ءَ رستاں تہ دیست بابُل وتی سائیکل ءَ سوار اِنت و دگہ دو سئے ہمائی ءِ ہمسروئیں گونڈو آئی ءِ سائیکل ءِ رند ءَ تچان اِتنت۔ یکے ءَ منا دیست۔ اوشتات ، پدا بابُل ءَ توار جنان ء َگُشت ئیِ۔ ’’بابل، بابُل…مراد ءِ پت ءَ پہ مراد ءَ سائیکلے گپتگ…‘‘ پدا آدرست اوشتات و منا چارگ ءَ لگّت اَنت۔ و اِے سہت ءَ منا گونڈوآنی چارگ و گپ سک دوست و وش بوت اَنت۔

من وہدے وتی لوگ ءِ سریگ ءَ رستاں تہ اناگاہ منا وتی لوگ بانک ءِ چیولگانی توار گوشاں کپت۔ من تچان ءَ لوگ ءَ پُترتاں۔ منی لوگبانک وتا جنگ و پروشگا اَت۔ وہدے آئی ءِ چم منا کپتنت پہ چیولگ گشت ئیِ …’’تو اِنچو دیر پرچہ کُتگ؟ بیا بچار، مئے مراد ءَ چوں بوت …؟‘‘

من سائیکل تہت ءِ دیما چگل دات و شُتاں مراد ءَ ژانبلینگ ءَ لگّتاں۔ آئی ءِ چمّ نِزّاتنت …’’ مراد ، مراد ، منی چُک! چماں پچ کن۔ ترا چی اِنت؟ آئی ءِ چمّ انگہ نزّاِتنت، من آیلہ دات و تہت ءِ دیما کپتگیں سائیکل چست کُت۔ سائیکل من آئی ءِ نزّیں چمّانی دیما داشت …’’مراد، من چُک! چمّاں پچ کن۔ من پہ تو سائیکلے آؤرتگ۔ اِش اِنت اِش اِنت…بچارئے، اِش اِنت …‘‘ اناگاہ آئی ءَ وتی چم پچ کُتنت بلے ہنچیں وڑے چُش کہ یکّے ٹیلگاں دربیاریت…‘‘ اِش اِنت، تئی سائیکل ، بچار، من آورتگ۔ چہ بابُل ءِ سائیکل ءَ شرتریں سائیکلے…‘‘ من سائیکل آئی ءِ چمّانی دیما داشت۔ آئی ءَ یک کسترہے گوں درآؤرتگیں چمّاں سائیکل چارِت و پدا میزّاں میزّاں وتی چم نزّ کُتنت۔ و پدا من ہر چُنت ژانبلینت آئی ءَ چم پچ نہ کُتنت۔!!!

٭٭٭

جواب لکھیں

آپ کا ای میل شائع نہیں کیا جائے گا۔نشانذدہ خانہ ضروری ہے *

*